Καμιά παύση κινήματος -Συντονίζουμε τη φωνή και τη δράση μας - Συγκροτούμε αντιστάσεις

 Για να νικήσουμε πρέπει να μπούμε στη μάχη

Δυο φορές απανωτά το τελευταίο διάστημα, οι εκπαιδευτικοί έδειξαν τη δυσαρέσκειά τους για την πολιτική της κυβέρνησης. Πρώτα με τη μαζική αποχή από τις κρατικές εκλογές για την ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων στα υπηρεσιακά συμβούλια και στη συνέχεια με την μαζική συμμετοχή στην απεργία στις 9 Νοέμβρη. Μόνιμοι, νεοδιόριστοι και αναπληρωτές συμμετείχαν στην απεργία και στις διαδηλώσεις που έγιναν σε όλη τη χώρα. Η απεργία έκανε φανερή την ανάγκη αλλά και τη δυνατότητα να παλέψουν όχι μόνο οι εκπαιδευτικοί αλλά ο λαός συνολικά, ενάντια στην πολιτική της άγριας λιτότητας και της φτώχειας.

Η κυβέρνηση έχει δείξει το πρόσωπό της και τις προθέσεις της. Δε θα σταματήσει την επίθεση στην εκπαίδευση, στη δουλειά και στη ζωή μας. Από την αρχή της σχολικής χρονιάς βγάζει παράνομη οποιαδήποτε μορφή αντίδρασης. Σήμερα προσπαθεί να στήσει τον διοικητικό μηχανισμό που θα υλοποιήσει χωρίς αναστολές την πολιτική της, πάντα στις πλάτες των εκπαιδευτικών. Επιθυμεί διακαώς να πετύχει τους σχεδιασμούς της εντός των χρονικών ορίων της τετραετίας.

Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν δείξει κι αυτές το πρόσωπό τους. Ένα πρόσωπο που ολοένα απογοητεύει τους εκπαιδευτικούς. Οι κυρίαρχες παρατάξεις, που αναφέρονται στα κόμματα εξουσίας, έχουν ταχθεί ανοιχτά με την κυβέρνηση. Χαρακτηριστικό ότι ενώ η ΟΛΜΕ προτείνει απεργία μονοήμερη (η αξιολόγηση απουσιάζει από το πλαίσιο διεκδικήσεων!) η ΔΟΕ προτείνει για την ίδια μέρα τρίωρη στάση εργασίας ρίχνοντας το «μπαλάκι» στους κατά περιοχή συλλόγους πρωτοβάθμιας να προσθέσουν άλλη μία τρίωρη !

Οι υπόλοιπες συνδικαλιστικές δυνάμεις δείχνουν να έχουν εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να οργανωθεί η αντίσταση του κλάδου.  Όλες αποφεύγουν να καλέσουν και να στηρίξουν γενικές συνελεύσεις, που είναι προϋπόθεση για την οργάνωση πραγματικού αγώνα και  έχουν σταματήσει να εισηγούνται απεργία. Αφήνουν τα σωματεία έρμαια του ν. Χατζηδάκη. Όλοι ετοιμάζονται για τις εκλογές που θα ’ρθουν και σφυρίζουν παύση αγώνων. Όμως η υποταγή στη «σιγή νεκροταφείου» δεν εξασφαλίζει  μια ζωή με δικαιώματα ενώ έχει αποδειχτεί πως η επένδυση των ελπίδων στην κούρσα των εκλογών φέρνει απογοήτευση.

Συναδέλφισσες/ οι

Εξακολουθούμε να μην μετέχουμε στις διαδικασίες αυτοαξιολόγησης των σχολικών μονάδων και δεν δίνουμε τη συναίνεσή μας στην εφαρμογή της, γνωρίζοντας ότι η αποδοχή της στην πράξη θα επιταχύνει  την καθιέρωση της ατομικής αξιολόγησης (ήδη γίνεται η προεργασία με τους μέντορες και τους ενδοσχολικούς συντονιστές), των ταξικών φραγμών που στήνονται με τις πολλαπλές εξετάσεις των μαθητών (PISA, τράπεζα θεμάτων) και της ΕΒΕ. Οι συνέπειες της "αξιολόγησης παντού" και με "κάθε μέσο" θα είναι ολέθριες τόσο για τους μαθητές - τριες μας και για τις εργασιακές μας σχέσεις όσο και για την εκπαίδευση στο σύνολό της ως κοινωνική κατάκτηση. Αφουγκραζόμαστε συγχρόνως την πλειοψηφία των συναδέλφων που με δυσφορία συμμετέχει στις συγκεκριμένες διαδικασίες και τους καλούμε να αντισταθούν με κάθε τρόπο!

 Ωστόσο και παρά τη διάθεση  των συναδέλφων/ισσων να αντισταθούν  φαίνονται τα όρια της ατομικής στάσης και της κόντρας που μπορεί να δώσει κάποιος εντός των ορίων του συλλόγου διδασκόντων σε κάθε σχολείο. Αποκαλύπτεται πώς τα ενιαία κείμενα είναι συμμετοχή στην αξιολόγηση που όχι μόνο δεν έχουν ανακόψει την φόρα της κυβέρνησης αλλά σπέρνουν εφησυχασμό. Η απεργία αποχή  ενώ έχει βάλει μέχρι στιγμής ένα κάποιο φρένο στην αυτοαξιολόγηση και στους θεσμούς του μέντορα και του σχολικού συντονιστή, είναι όμως αναποτελεσματική μπροστά στην ατομική αξιολόγηση που είναι η κύρια πλευρά της αξιολόγησης.

Συναδέλφισσες/οι

Με κοινή δράση να προχωρήσουμε τον αγώνα μας. Να αλλάξουμε ό,τι μας ενοχλεί. Να αγωνιστούμε γιατί η επίθεση σε κάθε μας δικαίωμα δεν θα σταματήσει. Να δράσουμε συλλογικά, να ξεπεράσουμε τα εμπόδια που βάζουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες , να οργανωθούμε για να συγκροτήσουμε τις αντιστάσεις μας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μαθητών και εκπαιδευτικών, να διεκδικήσουμε καλύτερους όρους ζωής.

· Καλούμε κάθε συλλογικότητα αλλά και κάθε συνάδελφο να συμμετέχει για να ζωντανέψουν ξανά τα σωματεία και να ξαναγίνουν όργανα πάλης.

·   Να βγούμε στους δρόμους, να διαδηλώσουμε!

·  Να συμμετάσχουμε μαζικά στην απεργία που κήρυξε η ΟΛΜΕ, να πιέσουμε σε κάθε σύλλογο πρωτοβάθμιας να κηρυχτούν τρίωρες στάσεις εργασίας συμπληρωματικές σε αυτή της ΔΟΕ ώστε η απεργία να πάρει πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα.

·  Σε κάθε ΣΕΠΕ/ΕΛΜΕ συντονιζόμαστε σε ομάδες για να γίνουν μαζικές Γενικές Συνελεύσεις που θα πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις. Στόχος να οργανωθεί ο κλάδος από τα κάτω για να δώσει κεντρική μάχη με τον αντίπαλο, δηλαδή την κυβέρνηση. Με απεργίες που θα κλείσουν τα σχολεία, με διαδηλώσεις σε κεντρικούς δρόμους πέρα από τις «ενδεικτικές» κινητοποιήσεις  που προτείνουν οι ηγεσίες των ομοσπονδιών για να αποδυναμώσουν την μόνη πραγματική προοπτική για τον κλάδο,.

Έχουμε μπροστά μάχες. Συζητάμε, οργανωνόμαστε, παλεύουμε για την ανατροπή της αξιολόγησης, για μαζικούς διορισμούς, για αυξήσεις στους μισθούς, για δουλειά και ζωή με δικαιώματα.

Δεκέμβρης 2022

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 9 ΝΟΕΜΒΡΗ... ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ!

Στη Γαλλία για σχεδόν τρεις βδομάδες τον Οκτώβριο απήργησαν οι εργαζόμενοι στα διυλιστήρια όλης της χώρας για αύξηση μισθών απέναντι στα κέρδη των πετρελαϊκών. Και στις 18/10 πέτυχαν την κήρυξη απεργίας και από τους κλάδους της υγείας, της εκπαίδευσης, των σιδηροδρόμων και των εργαζομένων στα πυρηνικά εργοστάσια. Τον Αύγουστο είχαν προηγηθεί στη Βρετανία απεργίες οδηγών λεωφορείων, δικηγόρων, ταχυδρόμων και λιμενεργατών. Οι αερομεταφορές παρέλυσαν αρκετές φορές το καλοκαίρι στην Ισπανία (Ryanair), τη Γερμανία (Lufthansa), στη Βρετανία, στην Ισπανία και στη Σουηδία. Στην Ελλάδα, οι δυναμικότερες απεργίες γίνονται στη «Μαλαματίνα», ενώ έχουν προηγηθεί στη Λάρκο, στην Cosco και στην e-food. Σε ό,τι αφορά τα δικά μας: Στην Ουγγαρία (όπου η απεργία είναι παράνομη) οι εκπαιδευτικοί απεργούν για βελτίωση των συνθηκών εργασίας και αύξηση στους μισθούς. Στη Νορβηγία οι δάσκαλοι σε κυλιόμενες απεργίες από το καλοκαίρι για μισθούς και προσλήψεις μόνο δασκάλων και όχι άλλων προσώπων στις θέσεις για εκπαιδευτικούς. Στις ΗΠΑ, οι απεργίες εκπαιδευτικών στο Σικάγο, τη Μινεάπολη και τη Μασσαχουσέτη είναι οι πιο γνωστές σε μας για φέτος. Και οι απεργίες των εκπαιδευτικών στο Ιράν, μετά τον Ιανουάριο με τα κλαδικά θέματα, επανέρχονται τώρα για να καταδικάσουν την καταστολή στα σχολεία, τους θανάτους μαθητών τους στις διαδηλώσεις και να απαιτήσουν την απελευθέρωση των φυλακισμένων παιδιών.

Τα χαρακτηριστικά αυτών που πετυχαίνουν αρκετούς από τους στόχους τους φαίνονται να είναι: η διάρκεια, η σταθερότητα όσων συμμετέχουν, η προσπάθεια σύνδεσης με τους αγώνες και τα αιτήματα όσο γίνεται πλατύτερων κλάδων και η πίεση των από τα κάτω προς τις απρόθυμες ομοσπονδίες για να στηρίξουν την προσπάθεια. Στις ΗΠΑ, πέρασαν αρκετά χρόνια ώσπου οι εκπαιδευτικοί, ειδικά, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να δράσουν ακόμα και αντίθετα στα δευτεροβάθμια συνδικαλιστικά τους όργανα. Το αποτέλεσμα είναι ότι πετυχαίνουν παντού αύξηση μισθών και βελτίωση συνθηκών δουλειάς. Και τι να πούμε για τους αγώνες των εργαζομένων στην Amazon και στη Google που μετά από δικαστικές διώξεις, απειλές, οικονομική και ψυχολογική εξόντωση, κατάφεραν να ιδρύσουν τα πρώτα τους σωματεία στο Staten Island της Ν. Υόρκης οι πρώτοι και μέσα στη Silicon Valley οι δεύτεροι, φέτος;

Στα δικά μας πάλι, η απογοήτευση από τη στάση της ΟΛΜΕ και το αίσθημα του κενού και της ανασφάλειας από τη μη συνδικαλιστική κάλυψη του κλάδου σε κανένα από τα φλέγοντα ζητήματα εκφράζονται κατ’ εξακολούθηση την τελευταία δεκαετία, με κορυφαίες «προδοσίες» αυτές του 2013 και την περσινή, για το ζήτημα αιχμής –την αξιολόγηση. Δίκαια, αλλά για πόσο; Μήπως για όσο διακινδυνεύουμε  και φοβόμαστε μεν για την υγεία μας, για τη βία στα σχολεία, για τη διάλυση των όποιων σχέσεων στους συλλόγους διδασκόντων, για την τυποποίηση της διδασκαλίας και την πίεση των διαρκών εξετάσεων, αλλά δεν αναλαμβάνουμε τη μια και μόνη ευθύνη να επιμείνουμε σε έναν αγώνα για την ανατροπή τους χωρίς, με τη λογική της ανάθεσης, να περιμένουμε σωτήρες ή εκλογές; Και η πιο πρόσφατη κατάπτυστη απόφαση της ΟΛΜΕ να αναβάλει (20/10) τη συνέλευση προέδρων ΕΛΜΕ με το που αντιλήφθηκε ότι κομμάτια του κλάδου επιθυμούν να μη μείνουν άπρακτα στην επέλαση της διάλυσης του δημόσιου σχολείου, αν δεν σημαίνει ότι μόνο στις τοπικές ΕΛΜΕ μπορούμε να συσπειρωθούμε και να διεκδικήσουμε από δω και πέρα, θα διαιωνίσει απλώς τη μεμψιμοιρία και τη μιζέρια. Ας μην ψάχνουμε για δικαιολογίες: Και στη Γαλλία, για παράδειγμα, ενώ η κυβέρνηση έκανε επιτάξεις και οι πετρελαϊκές είχαν χάσει εκατομμύρια από την απεργία, η επίσης «πουλημένη» ομοσπονδία CGT μεθόδευε το σπάσιμο της απεργίας. Μέχρι να το πετύχει, οι εργαζόμενοι κέρδισαν άμεση αύξηση 7% στους μισθούς και –το κυριότερο-  την αυτοπεποίθηση να δηλώσουν ότι σύντομα θα επανέλθουν.

Στις 9 Νοέμβρη η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ κήρυξαν απεργία, με κύρια αιτήματα: την αύξηση των μισθών, την κατάργηση του νόμου Χατζηδάκη (4808/21), τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στο δημόσιο τομέα, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας στον ιδιωτικό, την άμεση ενίσχυση των φτωχότερων, τη μεταρρύθμιση της λειτουργίας της αγοράς ενέργειας. Σωστά θεωρούμε ότι είναι το φύλλο συκής για να καλύψουν όχι μόνο την απραξία τους εδώ και μήνες αλλά και τη συστηματική υπονόμευση των ταξικών αγώνων, στην οποία επιδίδονται.

Εμείς έχουμε χίλιους λόγους να απεργήσουμε. Για τη φτωχοποίηση, για την εξαθλίωση, για τη βαρβαρότητα στους χώρους εργασίας, για την καθημερινή καταστολή ενάντια σε όποιους και όποιες τολμούν να αντισταθούν στα κυβερνητικά σχέδια από τα Εξάρχεια ως τα Άγραφα, ειδικά για τη βία ενάντια στη νεολαία στα πανεπιστήμια. Για τον πόλεμο στην Ουκρανία και την άνευ όρων πρόσδεσή μας στο άρμα των ΗΠΑ και της ΕΕ. Ενάντια  στον εκφασισμό και τη σήψη των παιδεραστών, των εργολάβων, των τραπεζιτών, των συνοριοφυλάκων και των παρακολουθητών μας. ΣΥΝ τα δικά μας: αξιολόγηση, Τράπεζα Θεμάτων, ΕΒΕ, καταστολή στα Παν/μια…

Θα είναι κι αυτή άλλη μια απεργία-ντουφεκιά; Πολύ πιθανόν. Θα είναι διακοπή της παραγωγής και για μια μέρα, τουλάχιστον, απάντηση στην τρομοκρατία που θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση σε όποιον αντιστέκεται; Ναι. Μπορεί να προκαλέσει συνθήκες για κλιμάκωση; Από μας εξαρτάται. Η θέση μας είναι στο δρόμο και ο νους μας στο επόμενο βήμα, μαζί με όσους κινητοποιούνται στην Ευρώπη και αλλού.

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 9^ΗΣ ΝΟΕΜΒΡΗ!

Για το κείμενο σε μορφή pdf για εκτύπωση πατήστε εδώ!

Διαδικτυακή εκδήλωση - συζήτηση, Σάββατο 12 Νοέμβρη: Ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση αξίζει!

Εκδήλωση - Συζήτηση

Η «Δικτύωση Εκπαιδευτικών για την ανατροπή της αξιολόγησης» καλεί τους συναδέλφους να παρακολουθήσουν και να παρέμβουν στη διαδικτυακή εκδήλωση - συζήτηση που διοργανώνει με θέμα:

«Ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση αξίζει! Από τα μονοπάτια της ανυπακοής στους δρόμους της αντίστασης».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την εκδήλωση από τη σελίδα μας στο Facebook: https://www.facebook.com/groups/ediktiosi 
και στον σύνδεσμο: https://us02web.zoom.us/j/9914693697

Επιμένουμε στην ανατροπή της αξιολόγησης:

• Απέχουμε ή δεν συμμετέχουμε σε καμιά αξιολογική διαδικασία των ομάδων, ακόμα κι αν μας έχουν γίνει αναθέσεις.
• Δεν υλοποιούμε τα βήματα του προγραμματισμού.
• Συγκροτούμε επιτροπές σε κάθε ΕΛΜΕ - ΣΕΠΕ για τη συσπείρωση των συναδέλφων.
• Αναλαμβάνουμε ενημερωτικές παρεμβάσεις στα σχολεία.
• Κάνουμε δήλωση απεργίας - αποχής σε όσα σωματεία είναι κηρυγμένη.
• Απαιτούμε συνελεύσεις - διαδηλώσεις - απεργίες.

Συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία στις 9 Νοέμβρη!

Ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση αξίζει!

Καθ  ́όσον ΟΛΜΕ και ΔΟΕ κρατούν σιγή ιχθύος και παίρνουν ταπεινωτικές συμβιβαστικές αποφάσεις, η ερπύστρια του ΥΠΑΙΘ σαρώνει στο διάβα της όσα εμείς δεν υπερασπιζόμαστε. Αν κάποιος ανατρέξει στο προεκλογικό πρόγραμμα παιδείας της ΝΔ, θα διαπιστώσει ότι η πλειοψηφία των προγραμματικών σχεδίων προχωράει. Όπως προχωράει..., με εκβιασμούς, προσφυγές στα δικαστήρια, καλλιέργεια της πολιτικής ανημποριάς, καταστολή, εν τέλει με επιστράτευση όλων των μηχανισμών πειθάρχησης. Η «νίκη» στην εφαρμογή των αντιεκπαιδευτικών μέτρων, από την ΕΒΕ και την επίταση των εξετάσεων μέχρι την αξιολόγηση σε όλες της τις μορφές, που αλλάζουν άρδην το δημόσιο – κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα, είναι επιφανειακή, αν και δημιουργεί τετελεσμένα. Από κάτω, η ένταση και η πυκνότητα της δυσαρέσκειας, οι κάθε κοπής πιέσεις και η τραχύτητα των εξαναγκασμών, αν δεν οδηγούν στην ψυχοπαθολογία, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μάγμα, το οποίο προς το παρόν δεν μπορεί να βρει μαζική αγωνιστική έκφραση.

Η αξιολόγηση είναι η κύρια αιχμή της επίθεσης στην Α ́/βάθμια και Β ́/βάθμια εκπαίδευση. Η βιασύνη και η επιμονή της κυβέρνησης να την επιβάλει, δεν συνιστά ιδεολογική εμμονή. Αντίθετα αναδεικνύει, μεταξύ άλλων, ότι το σύστημα την χρειάζεται ως εργαλείο για να ελέγξει και να πειθαρχήσει μαθητές, εκπαιδευτικούς καθώς και όλες τις ζωντανές διαδικασίες εντός του σχολείου. Ο σκοπός; Να φτιαχτεί μια εκπαίδευση πιο ταξική, πιο σφιχτή και κανονιστική, όπου οι αδύναμοι και φτωχοί δεν θα έχουν ευκαιρίες μόρφωσης· όπου οι απείθαρχοι και φτωχοί μαθητές και εκπαιδευτικοί θα μένουν στάσιμοι ή θα αποβάλλονται. Όπου η τυποποίηση και οι εξετάσεις θα καθηλώνουν κάθε δημιουργική σχέση μάθησης σε όλες και όλους που θα απομένουν. Μόνο έτσι μπορεί να επιβιώσει αυτό το σύστημα στο οποίο συσσωρεύεται χρήμα και εξουσία σε ελάχιστους, με την προϋπόθεση δηλαδή οι εργαζόμενοι να υπερ-εργάζονται και να υπακούν, χωρίς καμία αξίωση ζωής.

Για δεύτερη συνεχή χρονιά λοιπόν, η εντολή είναι υλοποίηση της «εσωτερικής αξιολόγησης σχολικών μονάδων». Από την ολοκλήρωση της περσινής διαδικασίας μπορούμε όμως να βγάλουμε επιμέρους συμπεράσματα:

α.     η εργασία στις ομάδες έγινε σε ένα κλίμα απογοήτευσης. Κυρίως από εκείνους τους εκπαιδευτικούς που είτε το είδαν ως ευκαιρία να ωφεληθούν ατομικά ή από ορισμένους άλλους που προσαρμόζονται στον υπαλληλικό ρόλο τους χωρίς να εξετάζουν σκοπούς και επιπτώσεις.

β.     μεγάλος αριθμός σχολείων, κυρίως στην πρωτοβάθμια, χρησιμοποίησε τα ενιαία κείμενα που πρότεινε η ΔΟΕ. Προθερμάνθηκε δηλαδή στην αξιολόγηση, με την αφέλεια ότι αντιστέκεται παθητικά. Το γεγονός, επίσης, πως οι συντονιστές εκπαίδευσης βαθμολόγησαν διαφορετικά τα σχολεία που επέλεξαν τα ενιαία κείμενα είναι μια ένδειξη ότι δεν αποτελούν αγωνιστική λύση αλλά μάλλον παραίνεση στον εφησυχασμό. Από την άλλη, σε όποια σωματεία είχε κηρυχτεί απεργία – αποχή, η συμμετοχή δεν ήταν αμελητέα, αλλά όχι μεγάλη.

γ.      τα κριτήρια με τα οποία βαθμολόγησαν οι συντονιστές είναι άγνωστα, ωστόσο υπήρξε έντονη διαφοροποίηση, με αποτέλεσμα ορισμένες αξιολογήσεις με ενιαία κείμενα να πάρουν 10 και άλλες με τις προδιαγραφές του ΙΕΠ να πάρουν 7. Συνολικά, όπως φάνηκε, οι βαθμολογίες ήταν υψηλές, ώστε να βιωθεί η διαδικασία ως μια αβλαβή κανονικότητα και να κολακευτούν οι εργαζόμενοι. 

Η περσινή χρονιά ήταν δοκιμαστική με στόχο να λειάνει το έδαφος για τη συνέχεια. Όπως και η πρόσφατη εισαγωγή των νέων θεσμών: μέντορα, ενδοσχολικού συντονιστή και ομίλων θα προετοιμάσει τους όρους για την ατομική αξιολόγηση. Η δοκιμαστική περίοδος όμως τελείωσε και αφενός οι απαιτήσεις θα είναι ανελαστικές, αφετέρου οι βαθμολογίες «ειλικρινείς». Όλη αυτή η κατάσταση που με χειρουργικές κινήσεις προσπαθούν να εδραιώσουν, μάς κάνει αλήθεια να ξεχνάμε ότι η αξιολόγηση ήταν μαύρο πανί στην εκπαίδευση για 30 χρόνια; Αφήνουμε στη λήθη τα περσινά συντριπτικά ποσοστά συμμετοχής στην απεργία – αποχή και τους χιλιάδες απεργούς της 11ης Οκτώβρη;

Ήδη, ΙΕΠ, συντονιστές, διευθυντές και επίδοξα στελέχη έχουν πάρει θέση μάχης σε αυτή την παρωδία για να συμμορφώσουν τη βάση στην γραφειοκρατική, και άχρηστη παιδαγωγικά και διδακτικά, ψηφιοποιημένη εργασία. Και η βάση, αμήχανη ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, είτε στέκει απογοητευμένη από τις αντιδράσεις και τις αποφάσεις των ΔΟΕ – ΟΛΜΕ, που κουμπώνουν στους σκοπούς του ΥΠΑΙΘ, είτε προσπαθεί να αναδιοργανωθεί μέσα στους συλλόγους και στα πρωτοβάθμια σωματεία της, έχοντας επίγνωση των αντιφάσεων που υπάρχουν. Σίγουρα δεν υπάρχουν μαγικοί τρόποι για να αντιπαλέψουμε τις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές και με τον νόμο 4808 του Χατζηδάκη δεν απέμειναν και «νόμιμες» μορφές πάλης. 26 ΕΛΜΕ, τουλάχιστον 10 ΣΕΠΕ και η ΠΟΣΕΕΠΕΑ (ειδικής αγωγής) έχουν κηρύξει απεργία – αποχή από τους νέους θεσμούς. 17 ΕΛΜΕ έχουν κηρυγμένη απεργία – αποχή από την αξιολόγηση και τα συγκεκριμένα σωματεία προσπαθούν να συντονιστούν. Η απεργία – αποχή είναι μια μορφή που συγκεντρώνει τις δυνάμεις μας και συσπειρώνει. Χρειάζεται, ωστόσο, επειγόντως να απαιτήσουμε στις συνελεύσεις μας την απεργία, τις διαδηλώσεις και εκείνες τις μορφές αγώνα που θα χτίσουν ένα κίνημα! Γι ́ αυτό είναι αναγκαία η ενεργητική συμμετοχή μας στις συνελεύσεις των σωματείων, η κριτική στάση μας στους συλλόγους διδασκόντων, η ανάληψη πρωτοβουλιών ώστε να συγκροτηθούν ομάδες ή επιτροπές απ ́ όσους παλεύουν ενάντια στην αξιολόγηση. Από τις μικρές και επίμονες προσπάθειες, από τις μειοψηφούσες αλλά αποφασιστικές αρνήσεις μας σε κάθε ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ, θα ανοίξουν δρόμοι αγώνα. Μπροστά μας είναι η γενική απεργία της 9^ης Νοέμβρη: όλοι συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία. Να κλείσουμε τα σχολεία και να συμμετέχουμε στις πορείες.

-      Απέχουμε ή δεν συμμετέχουμε σε καμιά αξιολογική διαδικασία των ομάδων, ακόμα κι αν μας έχουν γίνει αναθέσεις.

-      Δεν υλοποιούμε τα βήματα του προγραμματισμού.

-      Συγκροτούμε επιτροπές σε κάθε ΕΛΜΕ – ΣΕΠΕ για τη συσπείρωση των συναδέλφων.

-      Αναλαμβάνουμε ενημερωτικές παρεμβάσεις στα σχολεία.

-      Κάνουμε δήλωση απεργίας – αποχής σε όσα σωματεία είναι κηρυγμένη.

-      Απαιτούμε συνελεύσεις – διαδηλώσεις – απεργίες.

 

Η Δικτύωση Εκπαιδευτικών για την ανατροπή της αξιολόγησης οργανώνει διαδικτυακή εκδήλωση - συζήτηση το Σάββατο 12 Νοεμβρίου με θέμα την αξιολόγηση

 

Για το κείμενο σε μορφή pdf για εκτύπωση πατήστε εδώ!

Όποιος προσαρμόζεται, «πεθαίνει»! Να χαράξουμε τον δρόμο του αγώνα

Με μπόλικο κυνισμό και πολύ ταξικό μίσος, η κυβέρνηση και όλο το σύστημα δηλώνουν απερίφραστα τι μας περιμένει τον χειμώνα που έρχεται. Οι δηλώσεις για τον «χειρότερο χειμώνα από το 1942» και οι φασίζουσες απειλές του τύπου «όποιος αρνείται να προσαρμοστεί, πεθαίνει» έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν και να εμπεδώσουν στους εργαζόμενους το αναπόδραστο της υποταγής στην βαρβαρότητα. Ζητάνε από τον λαό να αποδεχτεί τις συνέπειες της συνολικής επίθεσης στις κατακτήσεις του και της συμμετοχής σε έναν άδικο πόλεμο στο πλευρό των αμερικανονατοϊκών φονιάδων. Οι συνέπειες δεν θα είναι μόνο στους απογειωμένους λογαριασμούς ρεύματος. Αλλά θα πλήξουν τις θέσεις και τις σχέσεις εργασίας των εργαζομένων.

Η πίεση στη δυνατότητα διαβίωσης του λαού συνοδεύεται  από κλιμάκωση της επίθεσης σε ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ –και στην εκπαίδευση. Νέες απειλές εκτοξεύονται για να προωθηθεί η εφαρμογή της αυτοαξιολόγησης και της αξιολόγησης, για να καμφθεί η απροθυμία και αντίθεση των εκπαιδευτικών, η οποία είναι ακόμα έντονη, παρά τα ξεπουλήματα των ηγεσιών των ΔΟΕ και ΟΛΜΕ.

Το νέο θεσμικό πλαίσιο των Μεντόρων, ενδοσχολικών Συντονιστών, εκπαιδευτικών Ομίλων και του ηλεκτρονικού φακέλου αποτελεί σοβαρή κλιμάκωση, μιας και στοχεύει στη δημιουργία σωμάτων αξιολογητών μέσα στην ψυχή του κλάδου, σε κάθε σχολείο. Η διάσπαση και ο κανιβαλισμός είναι από τις γνωστές και κλασσικές μεθόδους της εξουσίας. Πλαίσιο που θα προστεθεί σε αυτό της αυτοαξιολόγησης (διαδικασίες ομάδων – δεικτών – προγραμματισμού – στόχων – σχεδίων – αποτίμησης), ενώ η ατομική αξιολόγηση αναμένει τη συγκρότηση του κατάλληλου μηχανισμού, που θα αποτελείται από στελέχη - πρόθυμους killers να το εφαρμόσουν με θέρμη.

Συγχρόνως,οι μαθητές μας ήταν για δεύτερη φορά θύματα της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής και η Τράπεζα Θεμάτων κατοχυρώθηκε στην αρχική ήπια εκδοχή της για να δείξει φέτος τα δόντια της. Παρόμοια, οι φοιτητές ήρθαν το καλοκαίρι αντιμέτωποι με έναν νόμο που εξαϋλώνει τα πτυχία τους και αυτές τις μέρες δέρνονται καθημερινά από τις δυνάμεις καταστολής που κάνουν παρέα στην μοναδική παγκοσμίως πανεπιστημιακή αστυνομία.

Όλα αυτά έχουν περάσει με την αποφασιστική συνδρομή συνδικαλιστικών ηγεσιών που στην καλύτερη περίπτωση δεν λένε κουβέντα και στη χειρότερη δηλώνουν τη συμφωνία τους.

Η αηδιαστική δήλωση Πέτσα «όποιος αρνείται να προσαρμοστεί πεθαίνει», δείχνει -από την ανάποδη- την αλήθεια. Αν μας ζητάνε να «προσαρμοστούμε» και να υποταχθούμε, είναι για να ζήσει αυτή η άθλια αντιδραστική πολιτική και το σύστημα που υπηρετεί. Η ζοφερή πραγματικότητα, αντίθετα, μας καλεί σε κάτι διαφορετικό: αν θέλουμε να ζήσουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να μην προσαρμοστούμε, να μην υποταχθούμε, να μην αποδεχτούμε τη φτώχια, την πείνα, τα voucher εξαθλίωσης, τα τανκς στην Ουκρανία, το ξύλο στους εργάτες και τις εργάτριες, στους φοιτητές και τις φοιτήτριες, στους αγωνιστές και τις αγωνίστριες.

Είμαστε υποχρεωμένοι να οργανώσουμε τους αγώνες μας, να φτιάξουμε τις συνελεύσεις μας, να χτίσουμε τις απαραίτητες συλλογικότητες, να ζωντανέψουμε τις από τα κάτω διαδικασίες, να βγούμε στους δρόμους, να οργανώσουμε διαδηλώσεις και απεργίες.

Καμία ΓΣΕΕ που περιμένει τον Νοέμβρη για να κάνει απεργία, καμία ΟΛΜΕ - ΔΟΕ που βάζει πλάτη στην εφαρμογή της αντιδραστικής πολιτικής, καμία συνδικαλιστική ηγεσία που δεν έχει πει ούτε μια λέξη για το πογκρόμ κρατικής τρομοκρατίας, ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟΥΣ δεν πρόκειται να οργανώσει πραγματικούς αγώνες. Θέλουν όλοι τους, ο κόσμος ηττημένος και απελπισμένος να οδηγηθεί στη σιγή της κάλπης για να ψηφίσει τη μία ή την άλλη αντιδραστική κυβερνητική λύση.

Η αντίσταση πρέπει να οργανωθεί:

ü  Ενάντια στη φτώχεια, την ακρίβεια, τον πόλεμο, την κρατική τρομοκρατία.

ü  Ενάντια στους φραγμούς της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής και της Τράπεζας Θεμάτων, στον Νόμο Πλαίσιο και την Πανεπιστημιακή Αστυνομία.

ü  Ενάντια στην αξιολόγηση, την αυτοαξιολόγηση και όλο το θεσμικό πλαίσιο Μεντόρων, ενδοσχολικών Συντονιστών, εκπαιδευτικών Ομίλων και του ηλεκτρονικού φακέλου, που θέλει να προωθήσει τη διάσπαση του κλάδου.

Παρά την ανοιχτή τρομοκρατία για περικοπές μισθού και κυρώσεις, παρά την ιδεολογική τρομοκρατία για το «αναγκαίο της αξιολόγησης», παρά την κακοποίηση των αγωνιστικών διαθέσεων των εκπαιδευτικών από ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, οι εκπαιδευτικοί επιμένουν να ΜΗΝ ΘΕΛΟΥΝ!

Αυτή είναι και η βάση που μπορεί να αποτελεί το καύσιμο για τη συνέχιση του αγώνα. Για να αναζωογονηθεί ο αγώνας και η αντίσταση στο αντιδραστικό πολυεργαλείο της αξιολόγησης, επιμένουμε ότι είναι απαραίτητο να γίνουν γενικές συνελεύσεις. Να παρθούν αγωνιστικές αποφάσεις και να γίνουν βήματα, ώστε ο κόσμος του αγώνα να αναλάβει και την οργάνωση και τη διαχείρισή του.

Υποστηρίζουμε κάθε μορφή (απεργία - αποχή, στάση εργασίας) που κρατάει ζωντανή συλλογικά τη φλόγα της αντίστασης.

Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι αυτό δεν φτάνει. Αλλά χρειάζονται βήματα ώστε οι αντιστάσεις να βγουν από τους διοικητικούς τοίχους των Συλλόγων Διδασκόντων και να συναντηθούν με τον λαό εκεί που μπορεί να συμβεί αυτό: σε διαδηλώσεις και απεργίες. Αναδεικνύοντας ζητήματα και δημιουργώντας γεγονότα στο κεντρικό πολιτικό πεδίο.Εκεί μπορεί πραγματικά να ηττηθεί η αντιδραστική πολιτική, εκεί μπορεί η βαρβαρότητα να υποχωρήσει από την υγεία του αγώνα!

Το επόμενο διάστημα λοιπόν:

ü  Δεν γινόμαστε μέντορες - ενδοσχολικοί συντονιστές. Δεν συγκροτούμε εκπαιδευτικούς ομίλους.

ü  Παλεύουμε για την πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων. Στηρίζουμε την κήρυξη απεργίας -αποχής από τα παραπάνω καθήκοντα. Αποφασίζουμε διαδηλώσεις και απεργία οργανωμένη από ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ. Παλεύουμε να συγκροτηθούν πλατιές και ανοιχτές επιτροπές αγώνα.

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ – ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

Για το κείμενο σε μορφή pdf για εκτύπωση πατήστε εδώ!