Τώρα όσο ποτέ χρειάζεται η άμεση απάντησή μας!Να παλέψουμε αποφασιστικά για την ανατροπή της αξιολόγησης!

Η απεργία στις 15 Φλεβάρη ήταν μια μαζική και μαχητική απάντηση του κλάδου μας μπροστά στην επίθεση που διεξάγει η κυβέρνηση με όχημα την «ατομική αξιολόγηση». Η συμμετοχή στην απεργία αλλά και στις διαδηλώσεις που έγιναν σε όλη τη χώρα απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι οι εκπαιδευτικοί αντιστέκονται στην προώθηση της αξιολόγησης, ακριβώς γιατί την αναγνωρίζουν ως αιχμή για την υλοποίηση των πιο άγριων ταξικών μέτρων στην εκπαίδευση. Αυτή η αισιοδοξία που δίκαια γεννήθηκε μέσα μας πρέπει να γίνει συνειδητή προσπάθεια για να πάμε ένα βήμα παραπέρα τον αγώνα μας. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες σκόπιμα καθυστερούν τη χάραξη του επόμενου βήματος, πιστές στο ρόλο τους να υπονομεύουν και να εμποδίζουν την ανάπτυξη κινήματος. Τι μπορούμε αυτή τη στιγμή να αντιτάξουμε, με αυτά τα «προγράμματα δράσης» που έχουμε μπροστά μας;

·     Προσπαθούμε να γίνουν οι συνελεύσεις των ΣΕΠΕ και ΕΛΜΕ μαζικές. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να δυσκολέψουμε οποιαδήποτε προσπάθεια υπονόμευσης και πάλι του αγώνα μας. Μέσα στις συνελεύσεις, με τη συμμετοχή και την τοποθέτηση μας, προσπαθούμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, βάζοντας μπροστά τα πραγματικά επίδικα που γεννά η επίθεση του συστήματος.

·     Είτε γίνουν συνελεύσεις είτε όχι, προωθούμε τη λογική συγκρότησης επιτροπών αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση, μαζί με συναδέλφους/ισσες. Οι επιτροπές αυτές να βάλουν σε κίνηση ένα δυναμικό που θέλει να αγωνιστεί, που θα δρα μέσα στα σχολεία ως πυροδότης αντιστάσεων ενάντια στην αξιολόγηση.

·     Πιέζουμε για νέα απεργία και συμβάλλουμε στην επιτυχία της, γιατί η απεργία είναι ένα πολύ σημαντικό όπλο που έχουμε στα χέρια μας, όσο και αν οι ηγεσίες θέλουν να τη μετατρέψουν σε «άσφαιρη τουφεκιά». Άμεσα μετά την απεργία επιδιώκουμε να επαναληφθούν συνελεύσεις για κλιμάκωσή της. Στο «Νέες γενικές συνελεύσεις και νέα γενική συνέλευση προέδρων, ανάλογα με τις εξελίξεις» που έγραψε η ΟΛΜΕ πριν την απεργία της 15^ης Φλεβάρη, επιδιώκουμε εμείς να προκαλέσουμε τις εξελίξεις της ανατροπής του σχεδιασμού της ήττας που προωθούν οι ηγεσίες.

·     Παρεμβαίνουμε στους συναδέλφους και στις συνελεύσεις για να τονίσουμε ότι η απεργία-αποχή από την αξιολόγηση δεν φέρνει από μόνη της κάποιο αποτέλεσμα, εκτός από το να κερδίσουμε λίγο χρόνο. Εξάλλου, οι «νόμιμες μορφές αγώνα» δεν οδήγησαν ποτέ παρά μόνο στην ήττα και την ανακύκλωση της απογοήτευσης.

·     Πιέζουμε να καλεστούν και συμμετέχουμε στις στάσεις εργασίας: Βρισκόμαστε έξω από τα σχολεία όταν υπάρχει «ραντεβού» για αξιολόγηση συναδέλφων. Ενημερώνουμε μαθητές/τριες και κηδεμόνες. Επιδιώκουμε να κλείσουν τα σχολεία και να διαδηλώσουμε την αντίθεση μας. Αυτή η κίνηση προκαλεί γεγονότα τοπικά και μας συσπειρώνει.

·     Προτείνουμε τη διαγραφή από τα σωματεία των εκπαιδευτικών που θα είναι αξιολογητές/τριες. Γνωρίζουμε την απαξίωση που συνήθως τρέφουν για τα πρωτοβάθμια σωματεία τους, αλλά ο συμβολισμός έχει το νόημά του.

Ο αναβρασμός που επικρατεί στα σχολεία αποδεικνύει ότι οι εκπαιδευτικοί αναγνωρίζουν την αξιολόγηση ως εκείνο το εργαλείο που θα διαλύσει τις εργασιακές μας σχέσεις. Στα πιο πρόσφατα χτυπήματα σημειώνουμε τις εισαγωγικές επιμορφώσεις που προγραμματίζονται για αργίες και Σαββατοκύριακα, ενώ η αξιολόγηση μπαίνει και ως προϋπόθεση για τη μονιμοποίηση των νεοδιόριστων. Παράλληλα, με την ατομική αξιολόγηση οι εκπαιδευτικοί καθίστανται αποκλειστικά υπεύθυνοι για όλα τα «στραβά» της εκπαιδευτικής διαδικασίας, που είναι ταξικά διαμορφωμένη και πατά πάνω στις εκμεταλλευτικές σχέσεις που το ίδιο το σύστημα γεννά. Η αξιολόγηση διαμορφώνει ένα κλίμα επιπλέον άγχους, πιέσεων και τρομοκρατίας μέσα στα σχολεία, που οδηγεί σε εργασιακή εξουθένωση και (όπως συμβαίνει στο εξωτερικό) σε κύμα παραιτήσεων.

Ο αγώνας που έχουμε μπροστά μας πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ (νεοδιόριστους, αναπληρωτές και μόνιμους), άσχετα με το ποιος σε πρώτη φάση καλείται να αξιολογηθεί. Οπότε, για να μπορέσουμε να βάλουμε φραγμό στην αξιολόγηση, πρέπει ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΜΑΧΗ.

Δεν επιζητούμε μια «άλλη», «δίκαιη», «μη τιμωρητική» αξιολόγηση, ούτε δηλώνουμε ότι «δεν φοβόμαστε». Αυτά στρώνουν το δρόμο στην αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης, μιας και μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον αντίπαλο. Οι φορείς τέτοιων απόψεων φαίνεται ότι αποσυνδέουν την ατομική αξιολόγηση από την αξιολόγηση των σχολείων και τη βαθιά αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση. Η γραφειοκρατία, η ένταση των εξετάσεων παντού, τα ασφυκτικά προγράμματα σπουδών που στριμώχνουν την όποια γνώση σε μετρήσιμους στόχους χωρίς ανάσα δημιουργικότητας, η τυποποίηση της διδασκαλίας ώστε να φαίνεται αποτελεσματική κατά τη μέτρησή της, η απουσία νοήματος σε ό,τι κάνουμε, η αποξένωση από τους συναδέλφους και τα παιδιά είναι ζητήματα που μας αφορούν. Για αυτό και δεν αποδεχόμαστε ότι θα κινούμαστε ανάμεσα στην ατομική μας «βελτίωση» και τη συλλογική μας πειθάρχηση και υποταγή.

Καταγγέλλουμε την επίθεση που συντελείται μέσω της λεγόμενης «εισαγωγικής επιμόρφωσης», η οποία δεν είναι παρά ένας αντιδραστικός συνδυασμός κουρελιάσματος του ωραρίου και των εργασιακών δικαιωμάτων και μαύρης συστημικής προπαγάνδας - συμμόρφωσης με τις αντιδραστικές «αξίες» του συστήματος. Στην επίθεση αυτή απόλυτα συνυπεύθυνες είναι οι διάφορων αποχρώσεων συνδικαλιστικές ηγεσίες που, εδώ και χρόνια, προβάλλουν ως δήθεν «αίτημα» την επιμόρφωση, αποδεχόμενες την κυβερνητική λογική του «ανεπαρκούς εκπαιδευτικού». Στρώνουν έτσι το δρόμο στην ίδια την αξιολόγηση αλλά και στο κυνήγι χαρτιών και «επιμορφώσεων» από τους συναδέλφους. Όσο και αν τώρα καμώνονται ότι καταγγέλλουν την παραβίαση του ωραρίου, οι ηγεσίες αυτές έχουν συνυπογράψει το έγκλημα που συντελείται.

Απορρίπτουμε καθολικά και καθαρά το θεσμό της αξιολόγησης, αναγνωρίζοντας ότι οι στοχεύσεις της είναι πολύ συγκεκριμένες στην ταξική κοινωνία που ζούμε. Έχουμε εμπιστοσύνη στη δύναμη της μαζικότητας, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, παλεύουμε με προοπτική τη δημιουργία ενός κεντρικού αγώνα που θα ανατρέψει μια και καλή όλο το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο της αξιολόγησης.

Για το κείμενο σε μορφή pdf για εκτύπωση πατήστε εδώ!

Όχι στο τηλεαποφασίσομεν και τηλεδιατάσσομεν!Κανείς εκπαιδευτικός στην τηλε-«εκπαίδευση»!

Με στρατιωτικού τύπου αποφάσεις και διαταγές ο Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας διατάσσει τους εκπαιδευτικούς να προετοιμαστούν μέσα στο Σαββατοκύριακο ώστε να είναι έτοιμοι για να συμμετάσχουν σε διαδικασίες τηλεκπαίδευσης στα σχολεία που θα μείνουν κλειστά λόγω της κακοκαιρίας.

Η κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να χρησιμοποιεί συστηματικά  την λεγόμενη τηλεκπαίδευση ως εργαλείο και όπλο ενάντια στα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και των μαθητών.

Ο πόνος για τα… κλειστά σχολεία είναι υποκριτικός τη στιγμή που ακόμα και στο μέσο της σχολικής χρονιάς τα δεκάδες κενά σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και στην ειδική αγωγή όλων των βαθμίδων δείχνουν το πραγματικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης για τους μαθητές.

Το ζήτημα δεν είναι αν η τηλεκπαίδευση θα γίνει από το σπίτι ή το σχολείο και αν υπάρχει η κατάλληλη υποδομή, όπως «γκρινιάζουν» οι συνδικαλιστικές ομοσπονδίες στις ομόφωνες αποφάσεις τους, υποβοηθώντας έτσι την κυβερνητική πολιτική.

Το ζήτημα είναι συνολικά ο κλάδος των εκπαιδευτικών να αρνηθεί να υπηρετήσει την τηλε-«εκπαίδευση» ως διαδικασία που καταστρέφει μαθησιακά - κοινωνικά και αποσυγκροτεί τους μαθητές, κάνει πιο ταξικό και ανισότιμο το σχολείο, χτυπά τους μαθητικούς αγώνες και διαλύει τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών.

• Να απαιτήσει κάλυψη των κενών και μείωση της υπέρογκης έτσι ή αλλιώς ύλης μαθημάτων!

• Να απαιτήσει από τα κατά τόπους εργασιακά σωματεία (ΕΛΜΕ, ΣΕΠΕ) να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις, ώστε να στηρίξουν τους εκπαιδευτικούς που απέχουν από την τηλε-«εκπαίδευση».

Σε κάθε περίπτωση -ακόμα και αν δεν υπάρχουν τέτοιες αποφάσεις-  οι εκπαιδευτικοί να επικοινωνήσουν και να συνεννοηθούν κατά σχολική μονάδα ή γενικότερα για να υπάρξει μαζική αντίσταση, μαζική αποχή από την κοροϊδία της τηλε-«εκπαίδευσης»!

Φλεβάρης 2023

Για το κείμενο σε μορφή pdf για εκτύπωση πατήστε εδώ!

Καμιά παύση κινήματος -Συντονίζουμε τη φωνή και τη δράση μας - Συγκροτούμε αντιστάσεις

 Για να νικήσουμε πρέπει να μπούμε στη μάχη

Δυο φορές απανωτά το τελευταίο διάστημα, οι εκπαιδευτικοί έδειξαν τη δυσαρέσκειά τους για την πολιτική της κυβέρνησης. Πρώτα με τη μαζική αποχή από τις κρατικές εκλογές για την ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων στα υπηρεσιακά συμβούλια και στη συνέχεια με την μαζική συμμετοχή στην απεργία στις 9 Νοέμβρη. Μόνιμοι, νεοδιόριστοι και αναπληρωτές συμμετείχαν στην απεργία και στις διαδηλώσεις που έγιναν σε όλη τη χώρα. Η απεργία έκανε φανερή την ανάγκη αλλά και τη δυνατότητα να παλέψουν όχι μόνο οι εκπαιδευτικοί αλλά ο λαός συνολικά, ενάντια στην πολιτική της άγριας λιτότητας και της φτώχειας.

Η κυβέρνηση έχει δείξει το πρόσωπό της και τις προθέσεις της. Δε θα σταματήσει την επίθεση στην εκπαίδευση, στη δουλειά και στη ζωή μας. Από την αρχή της σχολικής χρονιάς βγάζει παράνομη οποιαδήποτε μορφή αντίδρασης. Σήμερα προσπαθεί να στήσει τον διοικητικό μηχανισμό που θα υλοποιήσει χωρίς αναστολές την πολιτική της, πάντα στις πλάτες των εκπαιδευτικών. Επιθυμεί διακαώς να πετύχει τους σχεδιασμούς της εντός των χρονικών ορίων της τετραετίας.

Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν δείξει κι αυτές το πρόσωπό τους. Ένα πρόσωπο που ολοένα απογοητεύει τους εκπαιδευτικούς. Οι κυρίαρχες παρατάξεις, που αναφέρονται στα κόμματα εξουσίας, έχουν ταχθεί ανοιχτά με την κυβέρνηση. Χαρακτηριστικό ότι ενώ η ΟΛΜΕ προτείνει απεργία μονοήμερη (η αξιολόγηση απουσιάζει από το πλαίσιο διεκδικήσεων!) η ΔΟΕ προτείνει για την ίδια μέρα τρίωρη στάση εργασίας ρίχνοντας το «μπαλάκι» στους κατά περιοχή συλλόγους πρωτοβάθμιας να προσθέσουν άλλη μία τρίωρη !

Οι υπόλοιπες συνδικαλιστικές δυνάμεις δείχνουν να έχουν εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να οργανωθεί η αντίσταση του κλάδου.  Όλες αποφεύγουν να καλέσουν και να στηρίξουν γενικές συνελεύσεις, που είναι προϋπόθεση για την οργάνωση πραγματικού αγώνα και  έχουν σταματήσει να εισηγούνται απεργία. Αφήνουν τα σωματεία έρμαια του ν. Χατζηδάκη. Όλοι ετοιμάζονται για τις εκλογές που θα ’ρθουν και σφυρίζουν παύση αγώνων. Όμως η υποταγή στη «σιγή νεκροταφείου» δεν εξασφαλίζει  μια ζωή με δικαιώματα ενώ έχει αποδειχτεί πως η επένδυση των ελπίδων στην κούρσα των εκλογών φέρνει απογοήτευση.

Συναδέλφισσες/ οι

Εξακολουθούμε να μην μετέχουμε στις διαδικασίες αυτοαξιολόγησης των σχολικών μονάδων και δεν δίνουμε τη συναίνεσή μας στην εφαρμογή της, γνωρίζοντας ότι η αποδοχή της στην πράξη θα επιταχύνει  την καθιέρωση της ατομικής αξιολόγησης (ήδη γίνεται η προεργασία με τους μέντορες και τους ενδοσχολικούς συντονιστές), των ταξικών φραγμών που στήνονται με τις πολλαπλές εξετάσεις των μαθητών (PISA, τράπεζα θεμάτων) και της ΕΒΕ. Οι συνέπειες της "αξιολόγησης παντού" και με "κάθε μέσο" θα είναι ολέθριες τόσο για τους μαθητές - τριες μας και για τις εργασιακές μας σχέσεις όσο και για την εκπαίδευση στο σύνολό της ως κοινωνική κατάκτηση. Αφουγκραζόμαστε συγχρόνως την πλειοψηφία των συναδέλφων που με δυσφορία συμμετέχει στις συγκεκριμένες διαδικασίες και τους καλούμε να αντισταθούν με κάθε τρόπο!

 Ωστόσο και παρά τη διάθεση  των συναδέλφων/ισσων να αντισταθούν  φαίνονται τα όρια της ατομικής στάσης και της κόντρας που μπορεί να δώσει κάποιος εντός των ορίων του συλλόγου διδασκόντων σε κάθε σχολείο. Αποκαλύπτεται πώς τα ενιαία κείμενα είναι συμμετοχή στην αξιολόγηση που όχι μόνο δεν έχουν ανακόψει την φόρα της κυβέρνησης αλλά σπέρνουν εφησυχασμό. Η απεργία αποχή  ενώ έχει βάλει μέχρι στιγμής ένα κάποιο φρένο στην αυτοαξιολόγηση και στους θεσμούς του μέντορα και του σχολικού συντονιστή, είναι όμως αναποτελεσματική μπροστά στην ατομική αξιολόγηση που είναι η κύρια πλευρά της αξιολόγησης.

Συναδέλφισσες/οι

Με κοινή δράση να προχωρήσουμε τον αγώνα μας. Να αλλάξουμε ό,τι μας ενοχλεί. Να αγωνιστούμε γιατί η επίθεση σε κάθε μας δικαίωμα δεν θα σταματήσει. Να δράσουμε συλλογικά, να ξεπεράσουμε τα εμπόδια που βάζουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες , να οργανωθούμε για να συγκροτήσουμε τις αντιστάσεις μας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μαθητών και εκπαιδευτικών, να διεκδικήσουμε καλύτερους όρους ζωής.

· Καλούμε κάθε συλλογικότητα αλλά και κάθε συνάδελφο να συμμετέχει για να ζωντανέψουν ξανά τα σωματεία και να ξαναγίνουν όργανα πάλης.

·   Να βγούμε στους δρόμους, να διαδηλώσουμε!

·  Να συμμετάσχουμε μαζικά στην απεργία που κήρυξε η ΟΛΜΕ, να πιέσουμε σε κάθε σύλλογο πρωτοβάθμιας να κηρυχτούν τρίωρες στάσεις εργασίας συμπληρωματικές σε αυτή της ΔΟΕ ώστε η απεργία να πάρει πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα.

·  Σε κάθε ΣΕΠΕ/ΕΛΜΕ συντονιζόμαστε σε ομάδες για να γίνουν μαζικές Γενικές Συνελεύσεις που θα πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις. Στόχος να οργανωθεί ο κλάδος από τα κάτω για να δώσει κεντρική μάχη με τον αντίπαλο, δηλαδή την κυβέρνηση. Με απεργίες που θα κλείσουν τα σχολεία, με διαδηλώσεις σε κεντρικούς δρόμους πέρα από τις «ενδεικτικές» κινητοποιήσεις  που προτείνουν οι ηγεσίες των ομοσπονδιών για να αποδυναμώσουν την μόνη πραγματική προοπτική για τον κλάδο,.

Έχουμε μπροστά μάχες. Συζητάμε, οργανωνόμαστε, παλεύουμε για την ανατροπή της αξιολόγησης, για μαζικούς διορισμούς, για αυξήσεις στους μισθούς, για δουλειά και ζωή με δικαιώματα.

Δεκέμβρης 2022

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 9 ΝΟΕΜΒΡΗ... ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ!

Στη Γαλλία για σχεδόν τρεις βδομάδες τον Οκτώβριο απήργησαν οι εργαζόμενοι στα διυλιστήρια όλης της χώρας για αύξηση μισθών απέναντι στα κέρδη των πετρελαϊκών. Και στις 18/10 πέτυχαν την κήρυξη απεργίας και από τους κλάδους της υγείας, της εκπαίδευσης, των σιδηροδρόμων και των εργαζομένων στα πυρηνικά εργοστάσια. Τον Αύγουστο είχαν προηγηθεί στη Βρετανία απεργίες οδηγών λεωφορείων, δικηγόρων, ταχυδρόμων και λιμενεργατών. Οι αερομεταφορές παρέλυσαν αρκετές φορές το καλοκαίρι στην Ισπανία (Ryanair), τη Γερμανία (Lufthansa), στη Βρετανία, στην Ισπανία και στη Σουηδία. Στην Ελλάδα, οι δυναμικότερες απεργίες γίνονται στη «Μαλαματίνα», ενώ έχουν προηγηθεί στη Λάρκο, στην Cosco και στην e-food. Σε ό,τι αφορά τα δικά μας: Στην Ουγγαρία (όπου η απεργία είναι παράνομη) οι εκπαιδευτικοί απεργούν για βελτίωση των συνθηκών εργασίας και αύξηση στους μισθούς. Στη Νορβηγία οι δάσκαλοι σε κυλιόμενες απεργίες από το καλοκαίρι για μισθούς και προσλήψεις μόνο δασκάλων και όχι άλλων προσώπων στις θέσεις για εκπαιδευτικούς. Στις ΗΠΑ, οι απεργίες εκπαιδευτικών στο Σικάγο, τη Μινεάπολη και τη Μασσαχουσέτη είναι οι πιο γνωστές σε μας για φέτος. Και οι απεργίες των εκπαιδευτικών στο Ιράν, μετά τον Ιανουάριο με τα κλαδικά θέματα, επανέρχονται τώρα για να καταδικάσουν την καταστολή στα σχολεία, τους θανάτους μαθητών τους στις διαδηλώσεις και να απαιτήσουν την απελευθέρωση των φυλακισμένων παιδιών.

Τα χαρακτηριστικά αυτών που πετυχαίνουν αρκετούς από τους στόχους τους φαίνονται να είναι: η διάρκεια, η σταθερότητα όσων συμμετέχουν, η προσπάθεια σύνδεσης με τους αγώνες και τα αιτήματα όσο γίνεται πλατύτερων κλάδων και η πίεση των από τα κάτω προς τις απρόθυμες ομοσπονδίες για να στηρίξουν την προσπάθεια. Στις ΗΠΑ, πέρασαν αρκετά χρόνια ώσπου οι εκπαιδευτικοί, ειδικά, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να δράσουν ακόμα και αντίθετα στα δευτεροβάθμια συνδικαλιστικά τους όργανα. Το αποτέλεσμα είναι ότι πετυχαίνουν παντού αύξηση μισθών και βελτίωση συνθηκών δουλειάς. Και τι να πούμε για τους αγώνες των εργαζομένων στην Amazon και στη Google που μετά από δικαστικές διώξεις, απειλές, οικονομική και ψυχολογική εξόντωση, κατάφεραν να ιδρύσουν τα πρώτα τους σωματεία στο Staten Island της Ν. Υόρκης οι πρώτοι και μέσα στη Silicon Valley οι δεύτεροι, φέτος;

Στα δικά μας πάλι, η απογοήτευση από τη στάση της ΟΛΜΕ και το αίσθημα του κενού και της ανασφάλειας από τη μη συνδικαλιστική κάλυψη του κλάδου σε κανένα από τα φλέγοντα ζητήματα εκφράζονται κατ’ εξακολούθηση την τελευταία δεκαετία, με κορυφαίες «προδοσίες» αυτές του 2013 και την περσινή, για το ζήτημα αιχμής –την αξιολόγηση. Δίκαια, αλλά για πόσο; Μήπως για όσο διακινδυνεύουμε  και φοβόμαστε μεν για την υγεία μας, για τη βία στα σχολεία, για τη διάλυση των όποιων σχέσεων στους συλλόγους διδασκόντων, για την τυποποίηση της διδασκαλίας και την πίεση των διαρκών εξετάσεων, αλλά δεν αναλαμβάνουμε τη μια και μόνη ευθύνη να επιμείνουμε σε έναν αγώνα για την ανατροπή τους χωρίς, με τη λογική της ανάθεσης, να περιμένουμε σωτήρες ή εκλογές; Και η πιο πρόσφατη κατάπτυστη απόφαση της ΟΛΜΕ να αναβάλει (20/10) τη συνέλευση προέδρων ΕΛΜΕ με το που αντιλήφθηκε ότι κομμάτια του κλάδου επιθυμούν να μη μείνουν άπρακτα στην επέλαση της διάλυσης του δημόσιου σχολείου, αν δεν σημαίνει ότι μόνο στις τοπικές ΕΛΜΕ μπορούμε να συσπειρωθούμε και να διεκδικήσουμε από δω και πέρα, θα διαιωνίσει απλώς τη μεμψιμοιρία και τη μιζέρια. Ας μην ψάχνουμε για δικαιολογίες: Και στη Γαλλία, για παράδειγμα, ενώ η κυβέρνηση έκανε επιτάξεις και οι πετρελαϊκές είχαν χάσει εκατομμύρια από την απεργία, η επίσης «πουλημένη» ομοσπονδία CGT μεθόδευε το σπάσιμο της απεργίας. Μέχρι να το πετύχει, οι εργαζόμενοι κέρδισαν άμεση αύξηση 7% στους μισθούς και –το κυριότερο-  την αυτοπεποίθηση να δηλώσουν ότι σύντομα θα επανέλθουν.

Στις 9 Νοέμβρη η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ κήρυξαν απεργία, με κύρια αιτήματα: την αύξηση των μισθών, την κατάργηση του νόμου Χατζηδάκη (4808/21), τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στο δημόσιο τομέα, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας στον ιδιωτικό, την άμεση ενίσχυση των φτωχότερων, τη μεταρρύθμιση της λειτουργίας της αγοράς ενέργειας. Σωστά θεωρούμε ότι είναι το φύλλο συκής για να καλύψουν όχι μόνο την απραξία τους εδώ και μήνες αλλά και τη συστηματική υπονόμευση των ταξικών αγώνων, στην οποία επιδίδονται.

Εμείς έχουμε χίλιους λόγους να απεργήσουμε. Για τη φτωχοποίηση, για την εξαθλίωση, για τη βαρβαρότητα στους χώρους εργασίας, για την καθημερινή καταστολή ενάντια σε όποιους και όποιες τολμούν να αντισταθούν στα κυβερνητικά σχέδια από τα Εξάρχεια ως τα Άγραφα, ειδικά για τη βία ενάντια στη νεολαία στα πανεπιστήμια. Για τον πόλεμο στην Ουκρανία και την άνευ όρων πρόσδεσή μας στο άρμα των ΗΠΑ και της ΕΕ. Ενάντια  στον εκφασισμό και τη σήψη των παιδεραστών, των εργολάβων, των τραπεζιτών, των συνοριοφυλάκων και των παρακολουθητών μας. ΣΥΝ τα δικά μας: αξιολόγηση, Τράπεζα Θεμάτων, ΕΒΕ, καταστολή στα Παν/μια…

Θα είναι κι αυτή άλλη μια απεργία-ντουφεκιά; Πολύ πιθανόν. Θα είναι διακοπή της παραγωγής και για μια μέρα, τουλάχιστον, απάντηση στην τρομοκρατία που θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση σε όποιον αντιστέκεται; Ναι. Μπορεί να προκαλέσει συνθήκες για κλιμάκωση; Από μας εξαρτάται. Η θέση μας είναι στο δρόμο και ο νους μας στο επόμενο βήμα, μαζί με όσους κινητοποιούνται στην Ευρώπη και αλλού.

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 9^ΗΣ ΝΟΕΜΒΡΗ!

Για το κείμενο σε μορφή pdf για εκτύπωση πατήστε εδώ!

Διαδικτυακή εκδήλωση - συζήτηση, Σάββατο 12 Νοέμβρη: Ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση αξίζει!

Εκδήλωση - Συζήτηση

Η «Δικτύωση Εκπαιδευτικών για την ανατροπή της αξιολόγησης» καλεί τους συναδέλφους να παρακολουθήσουν και να παρέμβουν στη διαδικτυακή εκδήλωση - συζήτηση που διοργανώνει με θέμα:

«Ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση αξίζει! Από τα μονοπάτια της ανυπακοής στους δρόμους της αντίστασης».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την εκδήλωση από τη σελίδα μας στο Facebook: https://www.facebook.com/groups/ediktiosi 
και στον σύνδεσμο: https://us02web.zoom.us/j/9914693697

Επιμένουμε στην ανατροπή της αξιολόγησης:

• Απέχουμε ή δεν συμμετέχουμε σε καμιά αξιολογική διαδικασία των ομάδων, ακόμα κι αν μας έχουν γίνει αναθέσεις.
• Δεν υλοποιούμε τα βήματα του προγραμματισμού.
• Συγκροτούμε επιτροπές σε κάθε ΕΛΜΕ - ΣΕΠΕ για τη συσπείρωση των συναδέλφων.
• Αναλαμβάνουμε ενημερωτικές παρεμβάσεις στα σχολεία.
• Κάνουμε δήλωση απεργίας - αποχής σε όσα σωματεία είναι κηρυγμένη.
• Απαιτούμε συνελεύσεις - διαδηλώσεις - απεργίες.

Συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία στις 9 Νοέμβρη!

Ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση αξίζει!

Καθ  ́όσον ΟΛΜΕ και ΔΟΕ κρατούν σιγή ιχθύος και παίρνουν ταπεινωτικές συμβιβαστικές αποφάσεις, η ερπύστρια του ΥΠΑΙΘ σαρώνει στο διάβα της όσα εμείς δεν υπερασπιζόμαστε. Αν κάποιος ανατρέξει στο προεκλογικό πρόγραμμα παιδείας της ΝΔ, θα διαπιστώσει ότι η πλειοψηφία των προγραμματικών σχεδίων προχωράει. Όπως προχωράει..., με εκβιασμούς, προσφυγές στα δικαστήρια, καλλιέργεια της πολιτικής ανημποριάς, καταστολή, εν τέλει με επιστράτευση όλων των μηχανισμών πειθάρχησης. Η «νίκη» στην εφαρμογή των αντιεκπαιδευτικών μέτρων, από την ΕΒΕ και την επίταση των εξετάσεων μέχρι την αξιολόγηση σε όλες της τις μορφές, που αλλάζουν άρδην το δημόσιο – κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα, είναι επιφανειακή, αν και δημιουργεί τετελεσμένα. Από κάτω, η ένταση και η πυκνότητα της δυσαρέσκειας, οι κάθε κοπής πιέσεις και η τραχύτητα των εξαναγκασμών, αν δεν οδηγούν στην ψυχοπαθολογία, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μάγμα, το οποίο προς το παρόν δεν μπορεί να βρει μαζική αγωνιστική έκφραση.

Η αξιολόγηση είναι η κύρια αιχμή της επίθεσης στην Α ́/βάθμια και Β ́/βάθμια εκπαίδευση. Η βιασύνη και η επιμονή της κυβέρνησης να την επιβάλει, δεν συνιστά ιδεολογική εμμονή. Αντίθετα αναδεικνύει, μεταξύ άλλων, ότι το σύστημα την χρειάζεται ως εργαλείο για να ελέγξει και να πειθαρχήσει μαθητές, εκπαιδευτικούς καθώς και όλες τις ζωντανές διαδικασίες εντός του σχολείου. Ο σκοπός; Να φτιαχτεί μια εκπαίδευση πιο ταξική, πιο σφιχτή και κανονιστική, όπου οι αδύναμοι και φτωχοί δεν θα έχουν ευκαιρίες μόρφωσης· όπου οι απείθαρχοι και φτωχοί μαθητές και εκπαιδευτικοί θα μένουν στάσιμοι ή θα αποβάλλονται. Όπου η τυποποίηση και οι εξετάσεις θα καθηλώνουν κάθε δημιουργική σχέση μάθησης σε όλες και όλους που θα απομένουν. Μόνο έτσι μπορεί να επιβιώσει αυτό το σύστημα στο οποίο συσσωρεύεται χρήμα και εξουσία σε ελάχιστους, με την προϋπόθεση δηλαδή οι εργαζόμενοι να υπερ-εργάζονται και να υπακούν, χωρίς καμία αξίωση ζωής.

Για δεύτερη συνεχή χρονιά λοιπόν, η εντολή είναι υλοποίηση της «εσωτερικής αξιολόγησης σχολικών μονάδων». Από την ολοκλήρωση της περσινής διαδικασίας μπορούμε όμως να βγάλουμε επιμέρους συμπεράσματα:

α.     η εργασία στις ομάδες έγινε σε ένα κλίμα απογοήτευσης. Κυρίως από εκείνους τους εκπαιδευτικούς που είτε το είδαν ως ευκαιρία να ωφεληθούν ατομικά ή από ορισμένους άλλους που προσαρμόζονται στον υπαλληλικό ρόλο τους χωρίς να εξετάζουν σκοπούς και επιπτώσεις.

β.     μεγάλος αριθμός σχολείων, κυρίως στην πρωτοβάθμια, χρησιμοποίησε τα ενιαία κείμενα που πρότεινε η ΔΟΕ. Προθερμάνθηκε δηλαδή στην αξιολόγηση, με την αφέλεια ότι αντιστέκεται παθητικά. Το γεγονός, επίσης, πως οι συντονιστές εκπαίδευσης βαθμολόγησαν διαφορετικά τα σχολεία που επέλεξαν τα ενιαία κείμενα είναι μια ένδειξη ότι δεν αποτελούν αγωνιστική λύση αλλά μάλλον παραίνεση στον εφησυχασμό. Από την άλλη, σε όποια σωματεία είχε κηρυχτεί απεργία – αποχή, η συμμετοχή δεν ήταν αμελητέα, αλλά όχι μεγάλη.

γ.      τα κριτήρια με τα οποία βαθμολόγησαν οι συντονιστές είναι άγνωστα, ωστόσο υπήρξε έντονη διαφοροποίηση, με αποτέλεσμα ορισμένες αξιολογήσεις με ενιαία κείμενα να πάρουν 10 και άλλες με τις προδιαγραφές του ΙΕΠ να πάρουν 7. Συνολικά, όπως φάνηκε, οι βαθμολογίες ήταν υψηλές, ώστε να βιωθεί η διαδικασία ως μια αβλαβή κανονικότητα και να κολακευτούν οι εργαζόμενοι. 

Η περσινή χρονιά ήταν δοκιμαστική με στόχο να λειάνει το έδαφος για τη συνέχεια. Όπως και η πρόσφατη εισαγωγή των νέων θεσμών: μέντορα, ενδοσχολικού συντονιστή και ομίλων θα προετοιμάσει τους όρους για την ατομική αξιολόγηση. Η δοκιμαστική περίοδος όμως τελείωσε και αφενός οι απαιτήσεις θα είναι ανελαστικές, αφετέρου οι βαθμολογίες «ειλικρινείς». Όλη αυτή η κατάσταση που με χειρουργικές κινήσεις προσπαθούν να εδραιώσουν, μάς κάνει αλήθεια να ξεχνάμε ότι η αξιολόγηση ήταν μαύρο πανί στην εκπαίδευση για 30 χρόνια; Αφήνουμε στη λήθη τα περσινά συντριπτικά ποσοστά συμμετοχής στην απεργία – αποχή και τους χιλιάδες απεργούς της 11ης Οκτώβρη;

Ήδη, ΙΕΠ, συντονιστές, διευθυντές και επίδοξα στελέχη έχουν πάρει θέση μάχης σε αυτή την παρωδία για να συμμορφώσουν τη βάση στην γραφειοκρατική, και άχρηστη παιδαγωγικά και διδακτικά, ψηφιοποιημένη εργασία. Και η βάση, αμήχανη ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, είτε στέκει απογοητευμένη από τις αντιδράσεις και τις αποφάσεις των ΔΟΕ – ΟΛΜΕ, που κουμπώνουν στους σκοπούς του ΥΠΑΙΘ, είτε προσπαθεί να αναδιοργανωθεί μέσα στους συλλόγους και στα πρωτοβάθμια σωματεία της, έχοντας επίγνωση των αντιφάσεων που υπάρχουν. Σίγουρα δεν υπάρχουν μαγικοί τρόποι για να αντιπαλέψουμε τις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές και με τον νόμο 4808 του Χατζηδάκη δεν απέμειναν και «νόμιμες» μορφές πάλης. 26 ΕΛΜΕ, τουλάχιστον 10 ΣΕΠΕ και η ΠΟΣΕΕΠΕΑ (ειδικής αγωγής) έχουν κηρύξει απεργία – αποχή από τους νέους θεσμούς. 17 ΕΛΜΕ έχουν κηρυγμένη απεργία – αποχή από την αξιολόγηση και τα συγκεκριμένα σωματεία προσπαθούν να συντονιστούν. Η απεργία – αποχή είναι μια μορφή που συγκεντρώνει τις δυνάμεις μας και συσπειρώνει. Χρειάζεται, ωστόσο, επειγόντως να απαιτήσουμε στις συνελεύσεις μας την απεργία, τις διαδηλώσεις και εκείνες τις μορφές αγώνα που θα χτίσουν ένα κίνημα! Γι ́ αυτό είναι αναγκαία η ενεργητική συμμετοχή μας στις συνελεύσεις των σωματείων, η κριτική στάση μας στους συλλόγους διδασκόντων, η ανάληψη πρωτοβουλιών ώστε να συγκροτηθούν ομάδες ή επιτροπές απ ́ όσους παλεύουν ενάντια στην αξιολόγηση. Από τις μικρές και επίμονες προσπάθειες, από τις μειοψηφούσες αλλά αποφασιστικές αρνήσεις μας σε κάθε ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ, θα ανοίξουν δρόμοι αγώνα. Μπροστά μας είναι η γενική απεργία της 9^ης Νοέμβρη: όλοι συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία. Να κλείσουμε τα σχολεία και να συμμετέχουμε στις πορείες.

-      Απέχουμε ή δεν συμμετέχουμε σε καμιά αξιολογική διαδικασία των ομάδων, ακόμα κι αν μας έχουν γίνει αναθέσεις.

-      Δεν υλοποιούμε τα βήματα του προγραμματισμού.

-      Συγκροτούμε επιτροπές σε κάθε ΕΛΜΕ – ΣΕΠΕ για τη συσπείρωση των συναδέλφων.

-      Αναλαμβάνουμε ενημερωτικές παρεμβάσεις στα σχολεία.

-      Κάνουμε δήλωση απεργίας – αποχής σε όσα σωματεία είναι κηρυγμένη.

-      Απαιτούμε συνελεύσεις – διαδηλώσεις – απεργίες.

 

Η Δικτύωση Εκπαιδευτικών για την ανατροπή της αξιολόγησης οργανώνει διαδικτυακή εκδήλωση - συζήτηση το Σάββατο 12 Νοεμβρίου με θέμα την αξιολόγηση

 

Για το κείμενο σε μορφή pdf για εκτύπωση πατήστε εδώ!

Όποιος προσαρμόζεται, «πεθαίνει»! Να χαράξουμε τον δρόμο του αγώνα

Με μπόλικο κυνισμό και πολύ ταξικό μίσος, η κυβέρνηση και όλο το σύστημα δηλώνουν απερίφραστα τι μας περιμένει τον χειμώνα που έρχεται. Οι δηλώσεις για τον «χειρότερο χειμώνα από το 1942» και οι φασίζουσες απειλές του τύπου «όποιος αρνείται να προσαρμοστεί, πεθαίνει» έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν και να εμπεδώσουν στους εργαζόμενους το αναπόδραστο της υποταγής στην βαρβαρότητα. Ζητάνε από τον λαό να αποδεχτεί τις συνέπειες της συνολικής επίθεσης στις κατακτήσεις του και της συμμετοχής σε έναν άδικο πόλεμο στο πλευρό των αμερικανονατοϊκών φονιάδων. Οι συνέπειες δεν θα είναι μόνο στους απογειωμένους λογαριασμούς ρεύματος. Αλλά θα πλήξουν τις θέσεις και τις σχέσεις εργασίας των εργαζομένων.

Η πίεση στη δυνατότητα διαβίωσης του λαού συνοδεύεται  από κλιμάκωση της επίθεσης σε ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ –και στην εκπαίδευση. Νέες απειλές εκτοξεύονται για να προωθηθεί η εφαρμογή της αυτοαξιολόγησης και της αξιολόγησης, για να καμφθεί η απροθυμία και αντίθεση των εκπαιδευτικών, η οποία είναι ακόμα έντονη, παρά τα ξεπουλήματα των ηγεσιών των ΔΟΕ και ΟΛΜΕ.

Το νέο θεσμικό πλαίσιο των Μεντόρων, ενδοσχολικών Συντονιστών, εκπαιδευτικών Ομίλων και του ηλεκτρονικού φακέλου αποτελεί σοβαρή κλιμάκωση, μιας και στοχεύει στη δημιουργία σωμάτων αξιολογητών μέσα στην ψυχή του κλάδου, σε κάθε σχολείο. Η διάσπαση και ο κανιβαλισμός είναι από τις γνωστές και κλασσικές μεθόδους της εξουσίας. Πλαίσιο που θα προστεθεί σε αυτό της αυτοαξιολόγησης (διαδικασίες ομάδων – δεικτών – προγραμματισμού – στόχων – σχεδίων – αποτίμησης), ενώ η ατομική αξιολόγηση αναμένει τη συγκρότηση του κατάλληλου μηχανισμού, που θα αποτελείται από στελέχη - πρόθυμους killers να το εφαρμόσουν με θέρμη.

Συγχρόνως,οι μαθητές μας ήταν για δεύτερη φορά θύματα της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής και η Τράπεζα Θεμάτων κατοχυρώθηκε στην αρχική ήπια εκδοχή της για να δείξει φέτος τα δόντια της. Παρόμοια, οι φοιτητές ήρθαν το καλοκαίρι αντιμέτωποι με έναν νόμο που εξαϋλώνει τα πτυχία τους και αυτές τις μέρες δέρνονται καθημερινά από τις δυνάμεις καταστολής που κάνουν παρέα στην μοναδική παγκοσμίως πανεπιστημιακή αστυνομία.

Όλα αυτά έχουν περάσει με την αποφασιστική συνδρομή συνδικαλιστικών ηγεσιών που στην καλύτερη περίπτωση δεν λένε κουβέντα και στη χειρότερη δηλώνουν τη συμφωνία τους.

Η αηδιαστική δήλωση Πέτσα «όποιος αρνείται να προσαρμοστεί πεθαίνει», δείχνει -από την ανάποδη- την αλήθεια. Αν μας ζητάνε να «προσαρμοστούμε» και να υποταχθούμε, είναι για να ζήσει αυτή η άθλια αντιδραστική πολιτική και το σύστημα που υπηρετεί. Η ζοφερή πραγματικότητα, αντίθετα, μας καλεί σε κάτι διαφορετικό: αν θέλουμε να ζήσουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να μην προσαρμοστούμε, να μην υποταχθούμε, να μην αποδεχτούμε τη φτώχια, την πείνα, τα voucher εξαθλίωσης, τα τανκς στην Ουκρανία, το ξύλο στους εργάτες και τις εργάτριες, στους φοιτητές και τις φοιτήτριες, στους αγωνιστές και τις αγωνίστριες.

Είμαστε υποχρεωμένοι να οργανώσουμε τους αγώνες μας, να φτιάξουμε τις συνελεύσεις μας, να χτίσουμε τις απαραίτητες συλλογικότητες, να ζωντανέψουμε τις από τα κάτω διαδικασίες, να βγούμε στους δρόμους, να οργανώσουμε διαδηλώσεις και απεργίες.

Καμία ΓΣΕΕ που περιμένει τον Νοέμβρη για να κάνει απεργία, καμία ΟΛΜΕ - ΔΟΕ που βάζει πλάτη στην εφαρμογή της αντιδραστικής πολιτικής, καμία συνδικαλιστική ηγεσία που δεν έχει πει ούτε μια λέξη για το πογκρόμ κρατικής τρομοκρατίας, ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟΥΣ δεν πρόκειται να οργανώσει πραγματικούς αγώνες. Θέλουν όλοι τους, ο κόσμος ηττημένος και απελπισμένος να οδηγηθεί στη σιγή της κάλπης για να ψηφίσει τη μία ή την άλλη αντιδραστική κυβερνητική λύση.

Η αντίσταση πρέπει να οργανωθεί:

ü  Ενάντια στη φτώχεια, την ακρίβεια, τον πόλεμο, την κρατική τρομοκρατία.

ü  Ενάντια στους φραγμούς της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής και της Τράπεζας Θεμάτων, στον Νόμο Πλαίσιο και την Πανεπιστημιακή Αστυνομία.

ü  Ενάντια στην αξιολόγηση, την αυτοαξιολόγηση και όλο το θεσμικό πλαίσιο Μεντόρων, ενδοσχολικών Συντονιστών, εκπαιδευτικών Ομίλων και του ηλεκτρονικού φακέλου, που θέλει να προωθήσει τη διάσπαση του κλάδου.

Παρά την ανοιχτή τρομοκρατία για περικοπές μισθού και κυρώσεις, παρά την ιδεολογική τρομοκρατία για το «αναγκαίο της αξιολόγησης», παρά την κακοποίηση των αγωνιστικών διαθέσεων των εκπαιδευτικών από ΔΟΕ-ΟΛΜΕ, οι εκπαιδευτικοί επιμένουν να ΜΗΝ ΘΕΛΟΥΝ!

Αυτή είναι και η βάση που μπορεί να αποτελεί το καύσιμο για τη συνέχιση του αγώνα. Για να αναζωογονηθεί ο αγώνας και η αντίσταση στο αντιδραστικό πολυεργαλείο της αξιολόγησης, επιμένουμε ότι είναι απαραίτητο να γίνουν γενικές συνελεύσεις. Να παρθούν αγωνιστικές αποφάσεις και να γίνουν βήματα, ώστε ο κόσμος του αγώνα να αναλάβει και την οργάνωση και τη διαχείρισή του.

Υποστηρίζουμε κάθε μορφή (απεργία - αποχή, στάση εργασίας) που κρατάει ζωντανή συλλογικά τη φλόγα της αντίστασης.

Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι αυτό δεν φτάνει. Αλλά χρειάζονται βήματα ώστε οι αντιστάσεις να βγουν από τους διοικητικούς τοίχους των Συλλόγων Διδασκόντων και να συναντηθούν με τον λαό εκεί που μπορεί να συμβεί αυτό: σε διαδηλώσεις και απεργίες. Αναδεικνύοντας ζητήματα και δημιουργώντας γεγονότα στο κεντρικό πολιτικό πεδίο.Εκεί μπορεί πραγματικά να ηττηθεί η αντιδραστική πολιτική, εκεί μπορεί η βαρβαρότητα να υποχωρήσει από την υγεία του αγώνα!

Το επόμενο διάστημα λοιπόν:

ü  Δεν γινόμαστε μέντορες - ενδοσχολικοί συντονιστές. Δεν συγκροτούμε εκπαιδευτικούς ομίλους.

ü  Παλεύουμε για την πραγματοποίηση γενικών συνελεύσεων. Στηρίζουμε την κήρυξη απεργίας -αποχής από τα παραπάνω καθήκοντα. Αποφασίζουμε διαδηλώσεις και απεργία οργανωμένη από ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ. Παλεύουμε να συγκροτηθούν πλατιές και ανοιχτές επιτροπές αγώνα.

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ – ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

Για το κείμενο σε μορφή pdf για εκτύπωση πατήστε εδώ!

Ένα χιουμοριστικό, σατιρικό βιντεάκι σχετικά με την αξιολόγηση των σχολείων. Καλή μας αγωνιστική χρονιά!

Συνέδρια ΟΛΜΕ-ΔΟΕ: Πλήρης αποκοπή από τους προβληματισμούς του κλάδου – Συμμόρφωση και υποταγή

         Πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα τα συνέδρια των δύο μεγάλων εκπαιδευτικών ομοσπονδιών, ΔΟΕ και ΟΛΜΕ.

Το μεν πρώτο (ΔΟΕ) έμοιαζε πιο πολύ με επιστημονική ημερίδα, παρά με συνέδριο συνδικαλιστικής οργάνωσης. Η επίθεση της αξιολόγησης δεν αποτέλεσε θέμα συζήτησης, μιας και η υποταγή των «κοινών κειμένων» βαφτίστηκε «επιτυχής απάντηση του κλάδου». Από την άλλη, η ΔΟΕ έχει το ντροπιαστικό προνόμιο να είναι η πρώτη Ομοσπονδία που νομιμοποίησε τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, δηλαδή το Ν.4808 (Χατζηδάκη). Πέρα από τη φασαρία που έγινε στο συνέδριο, η αλήθεια είναι ότι και αυτοί που στο συνέδριο έκαναν ότι διαφωνούν, στις ΣΕΠΕ είχαν συμμετάσχει κανονικά στις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες και, μάλιστα, χωρίς να κάνουν φασαρία.

Το συνέδριο της ΟΛΜΕ χαρακτηρίστηκε από τη συμφωνία… υψηλού επιπέδου ανάμεσα στις διάφορες κυβερνητικές δυνάμεις ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ, οι οποίες πέρασαν πολυσέλιδη απόφαση αποδοχής της αξιολόγησης. Η συμφωνία αυτή αποτέλεσε την επίσημη κοινή απόφασή τους να υπηρετήσουν την επίθεση του συστήματος και πέρασε ενάντια στη μαζική και με χίλιους τρόπους εκφρασμένη αντίθεση του κλάδου στην αξιολόγηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε καμία συνέλευση καμία από τις ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ και ΠΕΚ δεν είχαν τολμήσει να ενημερώσουν τους εκπαιδευτικούς ότι τα έχουν συμφωνήσει στην κατεύθυνση της κοινής κεντρικής απόφασης στο Συνέδριο. Αυτό το ηθικό πραξικόπημα συνοδεύτηκε από το αντίστοιχο διαδικαστικό: Ενώ, υποτίθεται, εξελισσόταν το Συνέδριο, ένα δεύτερο, παράλληλο παρα-συνέδριο λάμβανε χώρα στις διαβόητες πλέον «επιτροπές θέσεων», δηλαδή σε άλλη αίθουσα, όπου οι παρατάξεις έκαναν τα παζάρια τους. Προϊόν των παζαριών αυτών ήταν το 22σέλιδο κοινό κείμενο, το οποίο οι συνεργαζόμενες κυβερνητικές παρατάξεις επέβαλαν να ψηφιστεί κατευθείαν (χωρίς δικαίωμα τοποθετήσεων από συνέδρους), «μιας και υπήρχε συμφωνία στην επιτροπή θέσεων»!

Οι παραπάνω αθλιότητες αποτέλεσαν τη φυσιολογική συνέχεια των αντίστοιχων αθλιοτήτων που είχαν διαπράξει οι συνδικαλιστικές ηγεσίες όλη την περίοδο από τα προηγούμενα συνέδρια. Ταυτόχρονα, δείχνουν πόσο πολύ εκνευρισμό έχει δημιουργήσει στους κύκλους του συστήματος η συνεχιζόμενη απροθυμία των εκπαιδευτικών να συναινέσουν στην επίθεση, μιας και αποκαλύπτεται ανάγλυφα εντελώς (ίσως περισσότερο από όσο θα ήθελαν) πόσο «διαφωνούν» μεταξύ τους οι κυρίαρχες δυνάμεις.

Η περίοδος που ακολουθεί θα χαρακτηριστεί από νέα ένταση της επίθεσης. Ο νόμος πλαίσιο που περνάει (πάλι!) καλοκαιριάτικα δείχνει τις διαθέσεις τους. Ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία θα απογειώσει τα λαϊκά προβλήματα που θα αγγίξουν το επίπεδο επιβίωσης.

Σε τέτοιες συνθήκες είναι γελασμένοι όσοι νομίζουν ότι ο έλεγχος της λαϊκής δυσαρέσκειας θα είναι παιχνιδάκι.

Η Δικτύωση των Εκπαιδευτικών για την ανατροπή της αξιολόγησης θα συνεχίσει να δίνει τη μάχη για να ζωντανέψει τις διαδικασίες στα πρωτοβάθμια σωματεία, για να ανοίξει μαζική αγωνιστική χαραμάδα από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Μια χαραμάδα που, αν ανοίξει, όχι μόνο δεν θα χρειαστεί τη συναίνεση των συνδικαλιστικών ηγεσιών, αλλά θα είναι αντικειμενικά ενάντια σε αυτές, γιατί θα είναι ενάντια στον πυρήνα της επίθεσης του συστήματος.

Ιούλιος 2022

Η αξιολόγηση δεν τελείωσε με την Έκθεση αποτίμησης

Η επίθεση συνεχίζεται  -  Ο αγώνας είναι μπροστά μας! 

Με φανερή και αναμενόμενη την κόπωση και υπόγεια την απογοήτευση και την οργή, προχωρούμε οι εκπαιδευτικοί της Α΄/θμιας και της Β΄/θμιας στη λήξη του διδακτικού έτους. Η τακτική της διαρκούς εντατικοποίησης στην εργασία συνεχίζεται μέσα στις «διακοπές» με την ευθύνη για την «επ’ αόριστον» αναμονή παραλαβής των σχολικών βιβλίων, τις ηλεκτρονικές εγγραφές των μαθητών/τριών, κ.ά. Μια εντατικοποίηση που καθιέρωσε η αξιολόγηση και η εξεταστική υστερία της κυβέρνησης, με νέους αποκλεισμούς και κατηγοριοποιήσεις μέσω των ποικίλων νέων εξετάσεων (PISA και τύπου PISA για Δημοτικά και Γυμνάσια). Βιώσαμε τις «μεγάλες αναμετρήσεις» των πανελλαδικών με την ΕΒΕ αλλά και των προαγωγικών στα Λύκεια με την Τράπεζα Θεμάτων. Το ότι δεν οδηγηθήκαμε σε μια καθαρή εξεταστική «σφαγή», όπως όταν πρωτοεφαρμόστηκε η ΤΘ το 2014,  οφείλεται στο ότι η κυβέρνηση επέλεξε να περάσει καταρχάς «με το μαλακό» τη σκληρή πολιτική της, καθώς θυμάται και φοβάται τις αντιδράσεις γονέων-μαθητών-εκπαιδευτικών, που τότε ήταν άμεσες και μαζικές. Έτσι, με τις προσπάθειες των εκπαιδευτικών και τις οικονομικές θυσίες των κηδεμόνων προς τα φροντιστήρια, επιβίωσε των εξετάσεων αυτών σημαντικό ποσοστό μαθητών/τριών για φέτος.

Από την άλλη, η αποθάρρυνση των μαθητών των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων με χαμηλή επίδοση και η αποδοχή του ότι δε θα μπορέσουν να προχωρήσουν -τουλάχιστον στα ΓΕΛ- και άμεσα θα αλλάξουν τύπο σχολείου ή θα το εγκαταλείψουν, είναι στόχοι του υπουργείου υπέρ των ταξικών φραγμών και της αύξησης των ανισοτήτων, στους οποίους πέτυχε. Ανάλογα αποτελέσματα φέρνει και ο επόμενος «κόφτης» για την τριτοβάθμια, η δεύτερη εφαρμογή της ΕΒΕ μαζί με την απόφαση για 8000 περίπου λιγότερους εισακτέους από πέρυσι. 

Αμέσως μετά τις εξετάσεις, έγιναν οι συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων για την έγκριση της τελικής έκθεσης εσωτερικής αξιολόγησης των σχολείων. Με τη Δικτύωση δώσαμε τον αγώνα στα σωματεία μας και στους συλλόγους σε κάθε σχολείο, για την προκήρυξη και τη στήριξη των στάσεων εργασίας, τη συμμετοχή στην απεργία -αποχή σε όσες ΕΛΜΕ την είχαν προκηρύξει και την καταψήφιση των εκθέσεων σε όσες περιοχές δεν υπήρχε τίποτε από τα δυο προηγούμενα.

Η εικόνα που έχουμε μέχρι τώρα είναι η εξής:

Για την Α΄/θμια: Φαίνεται ότι υπερτέρησε η κατάθεση των ενιαίων κειμένων που προώθησε η ΔΟΕ, χωρίς όμως να έχουμε ποσοτικά στοιχεία για αυτή την επιλογή, ενώ υπήρξαν και σχολεία στα οποία καταγράφτηκε η συμμετοχή στην απεργία-αποχή που είχαν κηρύξει κάποιοι ΣΕΠΕ. Σε πολλά σχολεία δεν πραγματοποιήθηκε καν η ορισμένη από το νόμο συνεδρίαση και οι προϊστάμενοι/διευθυντές προχώρησαν «εν λευκώ» στην ανάρτηση των κειμένων. Η άποψη της επικράτησης των κοινών κειμένων διαδόθηκε και κεντρικά, με το πρόσημο της «νίκης του κινήματος» και καμιά παράταξη δεν προχώρησε σε σχετική ανακοίνωση. Ούτε λόγος δε, για το τι μπορεί να επακολουθήσει με την εξωτερική αξιολόγηση του Ιουλίου.

Για τη Β΄/θμια, όπου δεν υπήρχε κεντρική «γραμμή» από την ΟΛΜΕ: Στην πλειοψηφία των σχολείων έγιναν οι συνεδριάσεις, συζητήθηκαν και εγκρίθηκαν οι εκθέσεις των ομάδων. Με την αναμενόμενη τάση θετικής βαθμολόγησής τους. Πολύ μικρή συμμετοχή καταγράφτηκε στην απεργία-αποχή που είχαν προκηρύξει τοπικές ΕΛΜΕ. Στις περιπτώσεις όπου παρατάξεις που προωθούσαν τα κοινά κείμενα είχαν ισχυρή επιρροή σε συλλόγους διδασκόντων (π.χ. μέσω διευθυντών), εγκρίθηκαν τα κοινά κείμενα. Μεγαλύτερη συμμετοχή και διασπορά σε σχολεία καταγράφτηκε στη στάση εργασίας. Επίσης,  γνωρίζουμε ότι υπήρξαν  και μεμονωμένες περιπτώσεις καταψήφισης.

Συνολικά: Παρατηρείται μια αντίφαση μεταξύ των θέσεων των κυρίαρχων συνδικαλιστικών παρατάξεων και της θέλησης και αντίδρασης των συναδέλφων. Ενώ ουδεμία σοβαρή προσπάθεια έγινε από τις πρώτες (όπως και από τις λεγόμενες αριστερές, αγωνιστικές) για την προώθηση είτε της απεργίας-αποχής είτε της στάσης εργασίας, καταγράφτηκαν αντιστάσεις μέσα στους συλλόγους. Έτσι, η προηγούμενη γραμμή της νομικής κάλυψης μετασχηματίστηκε σε γραμμή αδράνειας.   

Η Δικτύωση εμφανίστηκε με συγκεκριμένες επιλογές στην κατεύθυνση της ανατροπής και, σε αυτή τη φάση, πίεσε αρκετές ΕΛΜΕ να κηρύξουν στάση εργασίας, με ολιγάριθμες αλλά δυναμικές παρεμβάσεις είτε στα ΔΣ, είτε στις μικρής συμμετοχής συνελεύσεις, όπου έγιναν. Παράλληλα (στο κείμενο-κάλεσμα της 10^ης/6), θέσαμε στη διάθεση των συναδέλφων μια πρόταση καταψήφισης της έκθεσης, για όπου αυτό θα ήταν απαραίτητο να καταγραφεί στα πρακτικά. Με συστηματική προσπάθεια στα σχολεία, συνομιλήσαμε και πείσαμε συναδέλφους/συναδέλφισσες να απέχουν.

Δώσαμε έμφαση στη στάση εργασίας. Φάνηκε ότι ήταν ρεαλιστικός στόχος που πετύχαμε να συντηρήσει ή να αναδείξει σε αρκετά σχολεία έναν πυρήνα συναδέλφων που εξέφρασε την αντίθεσή του στην αξιολόγηση και που στο άμεσο μέλλον θα είμαστε μαζί για τη συνέχεια. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό το μικρό ποσοστό, μας το έδειξαν οι αντιδράσεις της διοίκησης, όταν διευθυντές απείλησαν με επανάληψη προσκλήσεων για τη διεξαγωγή των συνεδριάσεων ή προσπάθησαν να μη γίνουν καθόλου συνεδριάσεις, ώστε να μην καταγραφεί καμιά αντίρρηση.

Έχουμε και σε άλλες περιπτώσεις σημειώσει ότι ιδεολογικά η κυβέρνηση δεν έπεισε για τα θετικά αποτελέσματα της  αξιολόγησης και αναγκάστηκε με δικαστικές αποφάσεις να σύρει τον κλάδο στην εφαρμογή της, με την πολύτιμη βοήθεια συνδικαλιστικών ηγεσιών και παρατάξεων. Όπως και ότι ένα μεγάλο τμήμα των εκπαιδευτικών είτε δεν συμμετείχε καθόλου στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των σχεδίων δράσης των ομάδων, είτε το έκανε με «βαριά καρδιά» αφήνοντας σε πρόθυμους διευθυντές, συντονιστές και άλλα επίδοξα στελέχη τη «βρώμικη» δουλειά. Πάντως, η δουλειά αυτή έγινε και οι εκθέσεις -ως κοινά κείμενα ή ως κείμενα που προέκυψαν με τους παραπάνω τρόπους- εγκεκριμένες είναι στη διάθεση του ΙΕΠ και των εξωτερικών αξιολογητών. Και έπεται η επόμενη φάση.

Από 26-29 Ιουν. πραγματοποιήθηκε το 91^ο συνέδριο της ΔΟΕ και ακολουθεί, 1-4 Ιουλ., το 20^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ, από τα οποία θα προκύψουν και τα νέα ΔΣ. Η ΔΟΕ πανηγυρίζει για τη νίκη των ενιαίων κειμένων και ουδεμία άλλη συζήτηση γίνεται για την αξιολόγηση. Για την ΟΛΜΕ, υπάρχει η ανησυχία για πιθανή προσπάθεια αλλαγής, σε αντιδραστικότερη κατεύθυνση, των θέσεων των προηγούμενων συνεδρίων σχετικά με την αξιολόγηση. Σε κάθε περίπτωση, καθώς οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν απαξιωθεί και λόγω της στάσης τους στην αξιολόγηση μετά την απεργία-αποχή του Οκτώβρη, όλες οι παρατάξεις – συμπεριλαμβανομένων εκείνων του αγωνιστικού ρεφορμισμού - φαίνονται να ενδιαφέρονται μόνο για την αυτοσυντήρησή τους, μια λογική που μόνο ήττες φέρνει.

Επιμένουμε στην κοινή δράση και στην άσκηση πιέσεων στα σωματεία για μια αγωνιστική διέξοδο. Χωρίς αυταπάτες για το ρόλο των υποταγμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών. Κόντρα στις λογικές ανάθεσης. Ο κεντρικός αγώνας ενάντια στη βάρβαρη, ταξική πολιτική στην εκπαίδευση παραμένει ο μεγάλος στόχος και το ουσιαστικότερο κομμάτι της δουλειάς μας γίνεται καθημερινά στα σχολεία. Από τις εκεί σχέσεις και συμμαχίες, επιτυγχάνονται μικρές νίκες. Από εκεί μπορούμε πάλι να πιάσουμε το νήμα για μαζικότερη συμμετοχή στις συνελεύσεις των σωματείων, χωρίς τις οποίες δεν οικοδομούνται προϋποθέσεις  για ανατροπή όχι μόνο της αξιολόγησης αλλά και όλων των αντιδραστικών αλλαγών στα εργασιακά μας και στη δημόσια εκπαίδευση συνολικά (μην ξεχνάμε ότι το νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια προχωράει).

Το προεκλογικό κλίμα που διαμορφώνεται, δύσκολα ευνοεί την προώθηση τέτοιων αγώνων, ωστόσο,  δεν πρέπει να μας σταθεί εμπόδιο. Η γενική ζοφερή εικόνα με τον πόλεμο, την ενεργειακή και επισιτιστική κρίση, τα εγκλήματα στο μεταναστευτικό και την κάθε αδιανόητη μέχρι πρότινος κρατική αυθαιρεσία να γίνεται νόμος, δεν αφήνει κανένα περιθώριο εφησυχασμού και αναβολής.

Σε ό,τι μας αναλογεί, η σύνδεση της κίνησης για την ανατροπή της αξιολόγησης με όλα τα θέματα που αφορούν την εκπαίδευση, η προβολή τους σε γονείς-κηδεμόνες και στους μαθητές/στις μαθήτριές μας, ο συντονισμός με τις αντίστοιχες κινήσεις φοιτητών-πανεπιστημιακών, είναι κατευθύνσεις για τη δημιουργία μετώπου που τις επιδιώκουμε και προσπαθούμε να τις κάνουμε πράξη. Η επίθεση συνεχίζεται. Οι αγώνες βρίσκονται μπροστά μας.

Για το κείμενο σε μορφή pdf για εκτύπωση πατήστε εδώ!

Απέχουμε από τις διαδικασίες - Καταψηφίζουμε την τελική έκθεση αποτίμησης

Συνεχίζουμε για την ανατροπή της αξιολόγησης

Διανύουμε μια περίοδο κατά την οποία η ρευστότητα και η αβεβαιότητα είναι τα μόνα δεδομένα σε γεωπολιτικό, οικονομικό και πολιτικοκοινωνικό επίπεδο. Η χώρα μας δεν μένει ανεπηρέαστη, καθώς το σκηνικό του πολέμου και η πλήρης μετατροπή της σε ορμητήριο των Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών προκαλούν κλιμάκωση της έντασης αλλά και αξιοποιούνται για μια ομόλογη εμβάθυνση της επίθεσης στην ελευθερία, στην εργασία και στις κοινωνικές κατακτήσεις της μεταπολίτευσης.

Στην εκπαίδευση αντιμετωπίζουμε πλέον στην πράξη τις αρνητικές αλλαγές. Τα εμφανή μέτωπα αυτό τον καιρό είναι από τη μια η κυριαρχία των εξετάσεων που θα φέρει νέους αποκλεισμούς στους φτωχούς, ενώ ήδη τυποποιεί την εκπαιδευτική διαδικασία για όλους, και από την άλλη η ωμή καταστολή στα πανεπιστήμια. 

Στο φόντο, εξελίσσεται στην Α΄/θμια και στη Β΄/θμια εκπαίδευση η διαδικασία της εσωτερικής αξιολόγησης των σχολείων, όχι βέβαια απρόσκοπτα και ακριβώς όπως ορίζεται από τη νομοθεσία. Παρατηρούμε έντονες αντιφάσεις, καθώς η κυβέρνηση έχασε ιδεολογικά τη μάχη της αξιολόγησης και αναγκάστηκε με δικαστικές αποφάσεις να σύρει τον κλάδο στην εφαρμογή της, με την πολύτιμη βοήθεια συνδικαλιστικών ηγεσιών και παρατάξεων. Είναι αλήθεια ότι ένα μεγάλο τμήμα των εκπαιδευτικών είτε δε συμμετέχει καθόλου στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των σχεδίων δράσης των ομάδων είτε το κάνει με «βαριά καρδιά» αφήνοντας σε πρόθυμους διευθυντές, συντονιστές και άλλα επίδοξα στελέχη τη «βρώμικη» δουλειά. «Για τα μάτια του υπουργείου», πάντως, γίνονται δράσεις και ανεβαίνουν στην πλατφόρμα του ΙΕΠ κείμενα με προχειρότητα που συχνά προσβάλλουν κάθε έννοια επιστήμης, παιδαγωγικής αλλά και λογικής. Το υπουργείο και η κυβέρνηση,  επιδεικνύοντας ευελιξία, θέτουν ως προτεραιότητα την εμπέδωση και την κατοχύρωση της αξιολόγησης, χωρίς να ασκούν -για την ώρα- αφόρητες πιέσεις προς τους εκπαιδευτικούς που δεν συμμετέχουν καθόλου ή συμμετέχουν για το «θεαθήναι» στις διαδικασίες της αξιολόγησης. 

Είναι κραυγαλέες οι τεράστιες ευθύνες των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε ΟΛΜΕ και ΔΟΕ που δεν κάνουν τίποτε για να πάρει συλλογική έκφραση η διάχυτη δυσφορία του κλάδου. Τηρουμένων των αναλογιών και της δυναμικής στην αρχή της χρονιάς, φάνηκε αδύνατο για μεγάλο κομμάτι της βάσης να ξεπεράσει την ανάθεση της οργάνωσης του αγώνα στις ηγεσίες, οι οποίες μας οδηγούν από ήττα σε ήττα, με αποτέλεσμα να προσαρμόζεται στο συμβιβασμό και την ανημποριά. Στην ΟΛΜΕ οι κυρίαρχες παρατάξεις συνεχίζουν να προωθούν την πολιτική της αδράνειας, του εφησυχασμού και της υποταγής στην αξιολόγηση και δεν έχουν ψελλίσει τίποτε για τη στάση που πρέπει να κρατήσουν οι εκπαιδευτικοί στις διαδικασίες της αποτίμησης που είναι μπροστά.

Η «φωνή» της ΟΛΜΕ συμπληρώνεται από την εξίσου υπονομευτική τακτική της ΔΟΕ,  που σύσσωμη έχει από καιρό επιλέξει την τακτική κατάθεσης των «ενιαίων κειμένων». Το επιχείρημα της ενότητας που επικαλούνται οι κυρίαρχες και μη παρατάξεις στη ΔΟΕ δεν μπορεί να αποκρύψει ότι τα «ενιαία κείμενα» συνιστούν τυπικά συμμετοχή στη διαδικασία της αξιολόγησης. Για τους εμπνευστές τους αποτελούν ένα «τέχνασμα», που, ωστόσο, δεν μπορεί να ξεγελάσει τον αντίπαλο (υπουργείο και κυβέρνηση) αλλά, προωθώντας τη λογική της αντιμετώπισης της αξιολόγησης με «μηδενικό κόστος» και ένα ψευδές αίσθημα νίκης και ασφάλειας, υπονομεύει την προσπάθεια για τη δημιουργία όρων μαζικής αντίστασης και ανατροπής της. Σε τελική ανάλυση, όσοι σύλλογοι καταθέσουν τα «ενιαία κείμενα» θα καταγραφούν από την ηγεσία του υπουργείου ότι συμμετείχαν κανονικά στη διαδικασία, ενώ βέβαια καμιά απάντηση δε δίνεται για το τι θα επακολουθήσει στην επόμενη φάση της εξωτερικής αξιολόγησης.

Τα διαπιστευτήρια στη νομιμότητα, πάντως, έδωσε και η επιμονή στην απεργία-αποχή ως τη μόνη αγωνιστική λύση απέναντι σε ένα στρατηγικό στόχο του συστήματος. Οι παραπάνω επιλογές έδωσαν μεν στην αρχή μια ώθηση, αλλά σύντομα κατέληξαν να πλήξουν την αγωνιστική διάθεση, όπως φάνηκε ήδη από τον Οκτώβριο. Η υποχώρησή μας άφησε τον χώρο και έδωσε τον χρόνο στην κυβέρνηση αφενός να προχωρήσει στην εφαρμογή όσων προβλέπουν οι νόμοι 4823/2021 και 4692/2020, με διαλυτική επίδραση σε συλλόγους και σχολεία και αφετέρου να καθιερώσει την Τράπεζα Θεμάτων για τις εξετάσεις, χωρίς να μπορέσει να αναπτυχθεί κανενός είδους αντίσταση σε αυτά. Άμεσα συνδεδεμένες είναι και οι αλλαγές στα πανεπιστήμια: από την ΕΒΕ μέχρι τις συγχωνεύσεις τμημάτων, τη μείωση των εισακτέων, το επόμενο νομοσχέδιο για την επίσημη συμμετοχή των επιχειρήσεων στο έργο και τη διοίκηση των πανεπιστημίων και -φυσικά- την πανεπιστημιακή αστυνομία.

Απέναντι στην καλλιεργημένη αντίληψη ότι όλα έχουν τελειώσει και κριθεί, είναι ανάγκη να αναπτυχθεί και να δυναμώσει μια άλλη συνδικαλιστική προοπτική και πρακτική. Η μάχη συνεχίζεται, εφόσον μέχρι την 25η Ιουνίου πρέπει να εγκριθεί η τελική Έκθεση Εσωτερικής Αξιολόγησης σε ειδική συνεδρίαση των συλλόγων. Επομένως:

• Να πιέσουμε ώστε οι ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ να κηρύξουν κυλιόμενες στάσεις εργασίας,  ώστε  να στηριχτούν συνδικαλιστικά όλοι οι συνάδελφοι-συναδέλφισσες, προκειμένου να μην συμμετέχουν στη συνεδρίαση.
• Να αξιοποιήσουμε και να δηλώσουμε την απεργία-αποχή στις ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ που την έχουν επαναπροκηρύξει.
• Όπου δεν υπάρχουν οι παραπάνω δυνατότητες, συμμετέχουμε στη συνεδρίαση της αποτίμησης και δεν κάνουμε καμιά πρόταση, ούτε εγκρίνουμε την τελική Έκθεση. Ακόμα κι αν έχουμε συμμετάσχει με οποιονδήποτε τρόπο μέχρι τώρα, διατηρούμε το δικαίωμα να  καταψηφίσουμε την αποτίμηση των σχεδίων δράσης. Αν μειοψηφίσουμε και μόνον εφόσον το επιθυμούμε (ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του συλλόγου διδασκόντων), μπορούμε ως μειοψηφία να ζητήσουμε να καταγραφεί η άποψή μας στο πρακτικό του συλλόγου. Για τη συγκεκριμένη περίπτωση, ως πρόταση δίνεται το παρακάτω κείμενο: «Καταψηφίζω (-ουμε) την αποτίμηση των σχεδίων δράσης και την έκθεση εσωτερικής αξιολόγησης καθώς η συμμετοχή της (μεγάλης) πλειοψηφίας των μελών του Συλλόγου στην υλοποίηση και την αποτίμησή τους είναι αποτέλεσμα ανάθεσης εκ μέρους του Διευθυντή, μετά τη δικαστική απόφαση (4242/2021 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, 13/10/2021) που έκρινε παράνομη την κηρυγμένη από τις ΟΛΜΕ-ΔΟΕ απεργία-αποχή από τη συγκεκριμένη διαδικασία. Συντάσσομαι (-μαστε) με την καταγεγραμμένη θέση των συλλογικών συνδικαλιστικών μας οργάνων, σύμφωνα με την οποία οι διαδικασίες αξιολόγησης θίγουν λαϊκές κατακτήσεις στο δημόσιο σχολείο και παράγουν νέα αντιεκπαιδευτικά αποτελέσματα».

Το τρίπτυχο αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα βήμα για να κρατηθούν ζωντανές και να εκφραστούν όσο γίνεται πιο συλλογικά οι διάσπαρτες και μεμονωμένες πράξεις αντίστασης. Η αξιολόγηση,  που προωθεί την πειθάρχηση και τη χειραγώγηση των εκπαιδευτικών, την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, την υπονόμευση των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, συμπληρώνει την αντιδραστική κυβερνητική-συστημική πολιτική της απογείωσης των ταξικών φραγμών στη δημόσια εκπαίδευση. Με δεδομένο ότι ως  επόμενα βήματα προβλέπονται η εξωτερική και αργότερα η ατομική αξιολόγηση, γίνεται φανερή η αναγκαιότητα οικοδόμησης προϋποθέσεων για μια κεντρική-συνολική μάχη με την κυβέρνηση για την ανατροπή της αξιολόγησης με αγώνες, απεργίες και διαδηλώσεις.

Η σύνδεση του αγώνα των εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση με τον αγώνα ενάντια στην τράπεζα θεμάτων και στην ΕΒΕ, που χτυπούν άμεσα το δικαίωμα στις σπουδές για τα παιδιά από τα φτωχά λαϊκά στρώματα, όπως και με τον αγώνα των φοιτητών ενάντια στα ΜΑΤ που εισβάλλουν στις σχολές, ενάντια σε όλους τους νόμους και νομοσχέδια που μετατρέπουν το πανεπιστήμιο σε χώρο ανοιχτό σε λίγους καταστέλλοντας την ελευθερία σκέψης, δράσης και τις κινηματικές διαδικασίες, και -επομένως- η δημιουργία μετώπου με φοιτητές και γονείς, θα πολλαπλασιάσουν τις δυνατότητες και θα ανοίξουν ελπιδοφόρα προοπτική νίκης.

Για το κείμενο σε μορφή pdf για εκτύπωση πατήστε εδώ!